Müthiş bir insan olacak benim oğlum. Dünyanın bütün bilgilerini öğrenecek, tüm testleri çabucak çözebilecek. Zaten iki yaşından beri bilgisayarla iç içe. Üç yaşındayken bilgisayarı açıp kapatabiliyor; hatta tek başına bilgisayara cd yerleştirip çizgi film seyredebiliyordu. Annesi bile yapamaz, onun daha bu yaşta yapabildiklerini.
İşletmeci olacak benim oğlum. O henüz küçük bir bebekken, her sabah evden çıkmadan önce, annesine sıkı sıkı tembih ederdim, oğluma yemeğini yedirirken televizyonda reklamları seyrettir, diye. Bir süre sonra reklam seyretmeden yemek yemez olmuştu da, tam istediğim gibi, doğuştan ticarete meraklı olduğunu işte o zaman anlamış ve gurur duymuştum oğlumla.
Bu sabah ne kadar da heyecanlıydı, okula girerken. Bizden ayrılırken gözleri doldu; ama yakında alışır okuluna. Ne de olsa ilkokul, lise, üniversite derken on altı sene devam edecek eğitimi. Yüksek lisans ve doktorayı saymazsak tabi. Zamanla okulun dikenli tellerle korunaklı yüksek duvarları arasında kendisini emniyette hissetmesini öğrenecek.
Öğretmeni disiplinli birine benziyordu. İnsan hayatı boyunca özellikle ilkokul öğretmenini unutamıyor. Mesela benim, zihnimin bir köşesinde bir taht vardır daöğretmenim devamlı orada oturur sanki. Her adımımda, her kararımda onun sesini duyarımadeta. Vicdanımın sesidir öğretmenimin sesi. Hata yapmaktan hep korkarım bu yüzden, hata yaparım da öğretmenim düşük not verir diye korkarım.
Her şeyi bilmesini istiyorum oğlumun. Dünyanın bütün bilgilerini. Tüm testleri çözebilmesini, bütün sınavlardan yüksek puanlar almasını. Odasının duvarlarını belgeler, diplomalar ve sertifikalarla doldurmasını. Bu çağda ancak bu şekilde adam olunur bence. Böylece insan, başı dimdik, gururla yürüyebilir başka insanların arasında. Kendisi gibi yüksek düzeyde arkadaşları olur, diplomaları olursa.
Küçüklüğünden beri kötü alışkanlıklar öğrenir diye arkadaş edinmesini engelledik oğlumun. Bundan sonra da gözümüzün önünde olması daha iyi. Bu yüzden çok yakın olmasına rağmen okula servisle gidip gelmesi en doğrusu. Hem canı sıkıldı mı odasında televizyon var, bilgisayar var. Biz modern insanlarız, çağın gereklerine uygun olan her türlü imkanı sağladık oğluma. İnsanın en güzel arkadaşı bilgidir zaten. Aklına takılan her türlü bilgiye ulaşabilmesi için bilgisayarına internette bağlı.Hele bir üniversiteyi bitirsin, o zaman kendi seviyesine uygun arkadaşlar edinir.
Öğretmenleriyle sık sık görüşmeliyim oğlumun. Hediyeler götürmeliyim, onunla daha iyi ilgilensinler diye. Oğlumla ilgilensinler, onu sınavlara iyi hazırlasınlar, başka bir şey istemem.
Dayısı bir enstrüman çalmasını öğrensin, bir sanatla içli dışlı olsun, diyor. Delirdim mi ben? Bu zamanda bu tip şeylerle vakit kaybedilir mi hiç? Sonra derslerden düşük not alsın, iyi bir liseye giremesin, nasıl bakarım insanların yüzüne ben?En iyisi daha bu seneden onu iyi bir dershaneye yazdırmak. Evet evet, bunun faydası olur da zararı olmaz.İlerde gerekirse özel dersler de aldırırım ben oğluma. Hep evde oturması onun kişiliğini olumsuz yönde etkilermiş de falan filan. Ukala herif. Sanki benden daha iyi düşünecek benim oğlumu. Bu yaşta çocuğun çiçekleri, kuşları, böcekleri incelemesi gerekirmiş. Zaten televizyonda, internette akşama kadar inceliyor, kuşların, çiçeklerin her çeşidini. Deli derler adama, karıncalarla, çekirgelerle oynarsa.
Benim biricik oğlum, her şey senin için. Unutma, emin ellerdesin.
Herkes içmekle meşgul, bazıları da ölmekle, mesela sinekler o mor ışıklı kafesin içinde 'cozzz!' diye yanıp cehennemi boyluyor, kadehimi sineklere ve karşımdakilere kaldırıyorum, gülüyorlar bana, iyi, mutlu etmeyi severim insanları, onları hiç sevememiş olsam da... 'Şef''e özel talimat veriyor Serkan, buranın gediklisi, mühendis olur kendileri; diğeri kasabanın önemli bir avukatı, ‘usta’, diyorlar, ortayı donatıver, misafirimiz var.
‘Bir senedir buraya dadandık,’ diyor Hasan, kafaları burada çekiyoruz!’
Tabakların biri geliyor biri gidiyor. Konuşuyorum. Çarpılmış ağzımla, beyhude gülümseyişimle. Sarhoş oluyorum yavaştan.
Sadece sarhoş olduğunda tatlılaşan adamlardanım ben de. Akşam ve yemekler güzel. Terasta esinti var, bunaltıcı sıcağı duymuyoruz. Tepeye astıkları mor ışıklı alet sivrisineklerin defterini dürüyor. ‘Yaşamak artık çok kolay!’ diyorum, buzlu rakımla alete işaret ederek; ‘babalarımız ne talihsizlermiş!’
‘Sen sarhoş oldun!’ diyor Serkan. Gülümsüyorum. Hep gülümsüyorum. Konuşuyorlar ve dinliyorum onları. Dostlarım hüzün veriyor bana. Hala kadınları konuşuyoruz, şu yaşa geldik aynı şeyler, kasabayı ve işlerimizi konuşuyoruz, bir de Serkan’ın bir türlü evlenecek kızı bulamamasını. Dostlarım hüzün veriyor bana, bu kasaba, elektrikle yanan sinekler, bol yıldızlı bu ağustos göğü, rakı ve sigara ve çaldıkları şarkılar, bir baltaya sap olamamış insanlara özgü o tuhaf bakışlarıyla garsonlar...
‘Biri var aslında’, diyor Serkan; Hasan;‘hep biri vardır senin ama bir türlü o biri karın olmayı başaramaz.’
‘Evlenme, diye ekliyor Hasan, bence evlenme!
‘Nedense’ diye cevap veriyor Serkan, ‘hep evlenenler evlenme’, diyor.
‘Hasan’a katılıyorum’, diyorum.
‘Tolstoy, evlenmek bir erkeğin ruhen ölümüdür, demiş...’
Sonra yanımıza biri oturuyor. Tanıştırılıyoruz. Adını hemen unutuyorum. Yine içkiler geliyor ve ben artık içmemem gerektiğini biliyorum. Hasta bir adamım çünkü, sarhoşluk sabahlarım doğduğuma pişman eder beni. Onların ne içkisi bitiyor ne sözleri. Şöyle hep domuz gibi sağlam bir adam olmayı istedim, ömrünce bir kere bile nezle olmayan adamlardan hani. Annem hep, ‘tozun toprağın içinde tek başına büyüdün sen, ondan böyle hastasın’, der durur.
Üzülür benim için. Sizin için üzülen biri derttir size ve o da hüzün verir adama. ‘Önemli değil anne!’ derim, ‘boş oturmadın ya, çalışıyordun.’
Şimdi beni bekliyor. Uyukluyordur koltukta, televizyon açık kalmıştır. Uyanıp saate bakıyordur iki de bir. Bekleme beni, dedim oysa. Annem dahil hiç kimsenin beni bekliyor olması hoşuma gitmez, tozun toprağın içinde böyle ince duygulara karşı bağışıklık kazanmışım demek ki...
Dönen dünyanın altında hesapları ödeyip çıktık. Sinekler ışığa koşup kavrulmaya devam ediyor. Çoktan gece yarısı olmuş, caddeler boş, ay batıp gitmiş. Hasan’ın arabaya atıyoruz kendimizi. Başım şimdiden kazan gibi ve midem çalkalanıyor. Hala nasıl konuşuyorlar anlamıyorum. Yol üstünde bir işkembecide duruyoruz. Hayatımda ilk defa içiyorum işkembe çorbasını. İşe yaramıyor. Hasan, Serkan alışmış mideleriyle taş gibi duruyor bana gülüyorlar. Serkan;’ Eee bu durumlarda ne diyor Tolstoy efendi.
Kafayı vurup yatmamı söylüyor, dedim. Gülüyorlar yine. Çarpık bakışlarımla ben de gülüyorum ve bir şarkıya başlıyorum. Yesari Asım Arsoy’un hüseyni şarkısı:
‘Fâriğ olmam meşreb-i rindâneden/ Yüz çevirmem nâfile peymâneden/ Bezmedikçe hâlet-i mestâneden/ Çıkmam Allah etmesin meyhaneden.’
‘Ne antika adamsın oğlum!’diyor, Serkan. Hasan, radyosunu açıyor arabanın. Cırlak sesli bir kadın boğuyor şarkımı, ben de yumuyorum gözlerimi. Görünmez kadehimi babamın hayaline kaldırıyorum, şarkı kalbimde çalmaya devam ediyor; Çıkmam Allah etmesin...’
‘İyi halt ediyorsun!’ diyor babam. Eve geliyoruz. İniyorum. El sallıyorum çocuklara.
‘Sağolun!’ diyorum, sağolun! Farların ışığında kalkan toza bakıp, ‘sağolun dostlar!’
Gittiler. Hoş geldin! Kendime hoş geldim. Dünya ne fena dönüyormuş meğer, ‘insan nasıl bulsun tanrıyı yahu?’ diyorum evin önündeki erik ağacına, ‘daha ayakta duramıyoruz birader!’ Yapraklarını hışırdatıyor erik. İçeriden ışık gelmiyor. Yukarıda ay yok, yıldızlar sessiz, karanlıkta dikilen bir adam, yarı gecede kendi evinin önünde sarhoş, kederli bir sahne bu ve bu sahneden uzaklaşmak isteyip bir adım atıyorum, atmamla yere yuvarlanmam bir oluyor. Aşk olsun dünya! Dünyanın suçu ne, diyor babam, kendi elinle yapıyorsun bunları. Sen diyorum babama, yaşarken böyle vaazlar vermezdin, neler oluyor o tarafta? Sonra toz kokusu! Yerde uzanmış tozu kokluyor ve kalbimin atışlarını duyuyorum. Ağustos böcekleri doldurmuş geceyi. Yanıma bir köpek geliyor, elimi kaldırıyorum, kaçıp gidiyor. Yerde sırt üstü dönüyor, yıldızlara bakıyorum. Işıltılı kubbenin içinde her şey dönüyor. Ne, diyorum, ne bunun anlamı! Kalkıyorum. Eriğin dibine yığılıyorum. Zehirlenmiş bir köpek gibi öğürüyorum ağacın dibine. Ben burada bir zamanlar sarışın bir çocuk olarak oyun oynardım, neler oldu da böyle sarhoş, mutsuz, yalnız bir adam haline geldim? Ve burada güneş olurdu, asmanın altında annemi beklerdim bazı günler, babam elinde fileyle çarşıdan gelirdi, sonra Zehra vardı, onunla ekşi üzümler koparırdık asmadan, Zehra’nın karım olmasını isterdim hep, Zehra’ya ne oldu, üzümlere ve güneşe, babama, o sarışın çocuğa...
Terli alnıma yapraklar çarpıyor. Böceklerin müziği bütün geceyi ele geçirmiş. Anahtar yok üzerimde. Kalkıp kapıyı vuruyorum. Kim o diyor uykulu sesi annemin. Bir yabancı diyorum. Açılıyor kapı. Yaşmağını arasından bembeyaz saçları görünüyor.
‘ Anne çok kötüyüm!’
‘İçtin mi sen?’ diyor. Merdivenleri çıkıp yatağa atıyorum kendimi. Böcekler kafamın içinde çınlıyor. Oda dönüyor. Annem bir fincan kahveyle yanıma geliyor.
'Sakın ışığı açma!' diyorum.
'Çok mu içtin?' diyor. 'Çok kötüyüm anne!', diyorum. 'Kahveyi iç, miden yatışır!' Yok, diyorum yok. Mavi bir leğen getiriyor. Leğene boşaltıyorum ne içtiysem. Sen git, diyorum anneme. Git uyu! Ne vardı oğlum bu kadar içecek. Bütün ev o hastalıklı anason kokusuyla doluyor. Annem pencereyi açıyor, sonra odadan çıkıp gidiyor. Bir saat boyunca acıyla kıvranarak iki büklüm içimi dışarı kusuyorum. Başım çatlarcasına ağrıyor. Serin bir rüzgâr giriyor içeri. Sonra da annem.
Loş ışıkta yorgun bir hayal. Anne, diyorum, babam ne yapıyor. Gülümsüyor zorla. Uyuyor, diyor, çok yorgun. Elinde bir bardak, uzatıyor. Nane, limon kaynattım, iç şunu. Alıp yudumluyorum. Leğeni alıp gidiyor.
Ezan başlıyor az sonra. Horozlar ötüyor. Sonra siliniyor her şey. Babam radyoyu açıyor. Bir Cuma sabahı olsa gerek. Bizim eller çalıyor radyoda. 'Halk Hikayeleri' başlayacak birazdan. Demli çay kokusu eve dağılmış . Abim iniyor aşağı, sonra Selma. Daha incecik dal gibi bir genç kız, sofrayı kuruyor. Annem elinde demlikle görünüyor. Bu bir rüya biliyorum, yine de mutluyum. Yer sofrasına çöküyoruz. Ne anason kokusu var orada ne mavi leğen. Annemin ışıltılı, kahverengi saçları yaşmağından fırlamış, yıllar hiç geçmemiş gibi.
Babam biraz daha açıyor radyonun sesini.
Bir udi yavaştan giriyor şarkıya: 'Fariğ olmam meşrebi rindaneden...’
Günebakanı bilirsiniz, diğer adıyla ayçiçeği… Bu çiçek Ay'a mı yoksa güne mi hayran? Adı günebakan… Ama ben hiç güne bakan bir günebakan görmedim, siz gördünüz mü? Benim gördüklerim hep değerli bir varlığını yitirmişçesine yere bakar ya da köklerine... O zaman ona neden yerebakan veya kökebakan denmemiş ki? Belki de “Yere bakan, yürek yakan” deyimi onla ilgilidir, ne dersiniz?
Bazı yerlerde günâşık da denir ona, güne mi âşıkmış acaba? Acaba kıyamaz mıymış güne bakmaya âşık olduğundan, yoksa doyamayacağından mı korkarmış ona bir defa baksa? Belki baksa dayanamazdı, yanardı... Belki de Gün ona âşıktır kim bilir? Güne bakamayan günebakanların öyküsü bu:
Bir zamanlar küçük bir papatya varmış. Diğer çiçekler gibi baharla birlikte açarmış. Kelebeklerle, arılarla söyleşir; herkesle iyi geçinir, mutlu mesut yaşarmış. Çiçeğinin ortası sapsarı, yaprakları bembeyazmış. Çiçeğinin ortasındaki sarı kendisine benzediği için midir nedir, Gün ona âşıkmış. Herkesin dilinde bu sevgi varmış ama papatya söylenenleri hiç umursamamış: “Bütün çiçeklere hayat veren Gün beni mi sevecek!” demiş, inanmamış.
Koskocaman Gün’ün sıcacık sevgisi, küçük papatyayı kısa sürede öyle büyütmüş öyle büyütmüş ki; papatyanın boyu uzamış, çiçeği büyümüş ve çiçeğinin beyaz yaprakları da güneşin rengine bürünüp sapsarı olmuş. Artık ona Günâşık diyorlarmış. Çünkü Gün’ün ona âşık olduğunu artık kendisi de biliyormuş.
Eskiden çoğu çiçekten kısa ve zayıf olan papatya, artık küçük çalılardan, fidanlardan bile daha uzunmuş. Bu yeni hali onu önceki alçakgönüllülüğünden uzaklaştırmış. Günâşık, gururlanıp durmuş, kimseleri beğenmez olmuş. Günâşık’ın bu halini Gün duymuş, çok üzülmüş. Oysa onun o alçakgönüllü haline âşık olmuş zamanında.
Bir gün yakın dostu Ay’dan bir konuda yardım istemiş Gün: “Ben sana gece ışık vereyim” demiş. “Sen de Günâşık’a görün ki benim yokluğumu hissedip gece karanlıkta korkmasın.”
Anlaştıkları gibi Gün, Ay’a ışık vermiş gece için… Dolunay karanlık gökte yükselince tüm çiçekler uykularından uyanıp hayretler içerisinde izlemişler onu… Çünkü ilk defa Gün dışında bir şeyin böylesine aydınlık olduğunu görmüşler, hem de geceleyin… Tüm çiçekler onu hayranlıkla izlerken Günâşık da birdenbire Dolunay’ı görüp âşık oluvermiş. Her gece onun yolunu gözler olmuş. Kendisine Gün’ü hatırlatanlara kızıyor; “Ama o da gece yok ki…” diyerek kendince haklı olduğunu kanıtlamaya çalışıyormuş. Oysa nereden bilecekmiş ki Ay’ın ışığı bile Gün’den emanet… Onu etkilemek için neler neler yapmış ama Dolunay dönüp bir kez bile bakmamış Günâşık’a… Günâşık’ın bu umutsuz halini görenler ona “Ayçiçeği” demeye başlamışlar.
Bunu duyan Gün yine çok üzülmüş ve Ay’a teşekkür ederek ışığını kesmiş. Böylece Ay görünmez olmuş. Bir gece, iki gece, üçe gece derken dayanamayan Günâşık, Gün’e sormuş Ay’ı… Gün açıklamış her şeyi: Ay’ın arkadaşı olduğunu, ona ışığını kendisinin verdiğini söylemiş. “Sen…” demiş “…gecelerde benden bir yansıma bul da yalnız kalma diye böyle bir şey yaptım” diye de eklemiş.
Bunu duyan Günâşık, bu büyük aşk karşısında kendi yaptıklarından o kadar utanmış ki başını öne eğmiş ve bir daha da hiç kaldırmamış. O gün bugündür de Gün’e sonsuz sadakatini belirtmek için yönünü hep Gün’den yana çevirirmiş ama asla onun yüzüne bakamazmış. Ve artık adı da Günebakan olmuş.
Ansızın alınmış bir kararla, huzurlu bir suskunluk ve sokulgan bir uykusuzlukla yaptığımız bir gece yolculuğundan sonra hiç tanımadığımız ve tanınmadığımız bir şehrin istasyonuna, sabaha karşı ayak bassak seninle...
Bilinmez bir şehrin yeni uyanan sokaklarında dolaşırken elele, üşüsek ürpersek sabahın serinliğinde… Okula giden çocukları ve uykusu gözlerinden akan, işe giden babaları ve onları uğurlayan anaları izlesek sessizce…
Uyduruk bir kahvaltı salonunun veya üçüncü sınıf bir çorbacının açılmasını beklesek parktaki bir bankta öylece… Başka zaman olsa asla yemeyeceğimiz, belki de dünyanın en kötü yiyecekleriyle karnımızı doyururken; birbirimizin gözlerinin içindeki sevinci görmekten başka hiçbir şey umurumuzda olmasa…
Sonra taşrada ne kadar temiz olabilirse o kadar temiz olan, bizden başka müşterisi olmayan, sahibinin bizi şüpheyle karışık bir memnuniyetle karşıladığı evden bozma bir otele gidip derin ve deliksiz bir uyku çeksek…Ve belki de uzun zamandır ilk defa gerçekten dinlensek…
Uyanınca gülümsesek gözlerimizle birbirimize ve çıkıp şehrin tek caddesine insek ikindi üstü… Gezsek zaten az olan bütün vitrinleri, saatler sonra akşam olup hava karardığında yine dönsek otele bırakmak için elimizdekileri… Sen aldıklarını tek tek bana giyip denesen yeniden…Ben seni izlesem harika bir film izliyor gibi…
Gece bir yerlere gitsek… Kafamızı dinleyeceğimiz bir yerlere veya kafamızı dağıtacağımız bir yerlere… Güzel bir müzik çalsa, bizi alsa götürse… Her neredeysek bir şeyler anlatsak, birazcık içsek, bir şeylere gülsek, eğlensek…
Sonra gecenin ilerleyen saatlerinde sahile insek ayışığında ara sokaklardan... Çöpleri karıştıran birkaç şarapçıdan ve sokak kedilerinden başka kimsecikler olmasa… Yanında ben varım diye sen hiç korkmasan, iki kolunla ve daha bir sokulsan güvenle koluma…
Denize ulaşsak oradan, gece karanlığında yosun ve tuz kokusuna… Otursak kıyıdaki kayalara, hiç konuşmasak… Bulutlar dağılıp Ay doğsa arkasından… Kocaman yuvarlak bir ayna gibi aydınlatsa her yanı…Şaşırsak…
Hiçbir şey düşünmeden dalgaların hışırtısını dinlesek… Işığın, Ay ışığının sularla oynaşmasını seyretsek sessizce; kayaların içine giren suların çıkardığı sesleri duysak sadece... Belki uzaktan, çok uzaktan geçen bir geminin hüzünlü yalnızlığındaki sarı ışıklarını görebilsek... Karanlık sularda ağır ağır ilerlerken öylesine belirsizliğe....
Sonra her şey dağılsa; yıldızlar dökülse yere, denizler yükselse göğe ve sesler kesilse birdenbire… Yalnız ikimiz kalsak, evren yok olsa… Sarılsak… Ve iyice… Ve sadece… Ve birbirimize…
Sonra birbirimizde kaybolsak; kimseler bizi bulamasa…
olan oldu dünde kaldı, ölen öldü tabutta kaldı, giden gitti gittiğiyle kaldı, dolan doldu aktığıyla kaldı, yunus yürüdü yürüdüğüyle yollarda kaldı, bir de sen kaldın dün doğmuşluğun yarın ölecek oluşun ve bugünün tebessümüyle bir sen kaldın mavi sisli kapının ardında..
böyle dedi suya yazı yazan adam.. beyaz sakallarından içtiği su akıyordu.. sakallarından akan su güneşte parlıyordu.. yanında duran çocuğa baktı.. sana söylüyorum dedi..
çocuk bir ara konuşacak oldu fakat sustu.. sonra "ama" dedi ya sen ya ben ya biz.. hepsi yalan dedi suya yazı yazan adam.. çocuk ama yaşamak, yaşarken yaşamak, ölmeden yaşamak dedi.. beyaz sakallı adam şöyle dedi..
karanlıkta anladım siyahın rengini, kara kışta duydum soğugun sesini, açlıkta tattım doygunluğun hissini, ateşte yanıp gördüm sıcağın rengini, gün ışırken göründü gökyüzü, güneş ısıttı içimi onu alan gece soğuttu yüreğimi, heyhat insanlar ya onlarda gördüm, bir çift görmeyen gözü, bir çift duymayan kulağı, en mühimi de; yalan söyleyen dili..
çocuk anlamadım dedi.. suya yazı yazan adam güldü eliyle suya bir şeyler yazdı.. sonra çocuğun gözlerine gözlerini dikerek tebessümle asıl yaşamak ölümden sonra.. çok sonra dedi.. çocuk, ölüler yaşar mı? dedi..
beyaz sakallı suya yazı yazan adam ölüler ölmez ölmeyen herşey de yaşar dedi..
