-aykýrý edebiyat-

PADÝÞAHIM ÇOK YAÞA

                Son geliþmeler gösterdi ki bizim hayranlýðýmýz baþkasýna benzemez. Ya da konuya deðiþik açýdan bakacak olursak; bizim dýþýmýzda geliþen her türlü olay – hele de Avrupa malýysa- hayranlýðýmýz, çýlgýnlýðýmýz hiçbir sýnýr tanýmaz hale geliyor.

                Ýngiltere kraliçesi ülkemizi ziyaret edecek dendiði günden beri medyadan tutun da siyasi platforma kadar dört bir yanda bir telaþtýr aldý baþýný gitti. Cumhurbaþkanýna, baþbakana ya da kraliçenin önünden geçecek dükkân sahiplerine kadar herkese nezaket dersleri verenler televizyonlarýn baþköþesinde ahkâm kesit, durdu. Kraliçe gitti, þimdi yine bize yakýþan tavýrlar devam ediyor. Bursa’da kraliçenin oturduðu koltuk korumaya alýndý, müzeye kaldýrýlmak istendi, günü geldiðinde de açýk arttýrmayla satýlacakmýþ.

                Demokrasiden, rejimden yana tavýr takýnanlar demokrasi yerine kraliyetle yönetilen bir ülkeyi sorgulamayý býrakýn seksenini aþmýþ kraliçenin yediðinden içtiðine, taktýðýndan giydiðine kadar her türlü teferruatý bilmeyi marifet sayýyorlar.

                Þöyle bir düþündüm de; bizde de Ýngiltere’ye benzer bir durum devam etseydi ve padiþahýmýz sarayýnda yaþasaydý, divaný toplayýp görüþmeler yapsaydý, baþbakaný sarayýnda haftada bir kabul etseydi, televizyonda halkýna hitap etseydi, ayný durum ortaya çýkar mýydý; cevabý net bir þekilde vereceðimi sanmýyorum. Padiþahýmýz Ýngiltere’ye bir ziyaret yapacak olsaydý acaba Ýngiltere ayný telaþa kapýlýr mýydý yoksa geçmiþin hýncýný almak için protokol kurullarýný harfiyen uygulatýp padiþah hazretlerine soðuk terler döktürür müydü, doðrusu düþünmek gerek.

                Geçmiþi unutup, hoþgörüyle sevgiyle yaklaþalým herkese gibi beylik laflar söylerler herhalde bizim medyatik yorumcularýmýz. Hoþgörü güzeldir, adý anýldýðýnda bile insana bir hoþnutluk verecek kadar yumuþak bir duruþtur ama kime göre hoþgörü? Bu mekanizmayý kafamýza göre iþletirsek bunun adý hoþgörü olmaz, tek yönlülük olur, zihin bulanýklýðý olur.

                Voleybolcu bir bayanýn – hem de çok baþarýlý olmuþ bir bayanýn- sporu býrakýp örtüneceðini söylemesini diline dolayan bir takým medyadan nasýl bir açýk düþünce beklenebilir ki? Sporunu yaparken her þey normal fakat iþ kapanacaðýný söylemeye gelince bir anda deðiþiyor her þey. Ayný durumu, söz konusu medya, Hakan Þükür’ün milli takýma, Türk futboluna yýllardýr verdiði emeði göz ardý ederek Kutlu Doðum için söylediði sözler neticesinde de linç giriþiminde bulunmuþtu, bunu da unutmamak gerek.

                Hoþgörüsüzlüðün yanýnda görmemezlikten gelme de bir takým medyanýn baþvurduðu yöntemlerden biri. Bir partinin genel baþkan yardýmcýsýnýn hacca gitmek isteyen ve kendisinden yardým isteyen bir vatandaþa karþý kullandýðý; “Araplara para kaptýrma boþuna. Oraya gidince Muhammed seni býrakmaz…” gibi incitici sözler söylediði haberleri bazý haber bültenlerinde ya da gazetelerde görmek nedense mümkün olmadý. Kim bilir belki de kendi düþüncelerini dile getiren o þahsý haber yapýp da kendilerini daha fazla ele vermek istememiþlerdir ama artýk aklýselim olan herkes biliyor ki bunlarýn dinle imanla iþi olmaz.

                Ülkede her þeyin birbirine girdiði, kurulu bir saat gibi suni gündemlerin ardý ardýna geldiði bu günlerde artýk bekler olduk acaba hangi gereksiz kiþiler konuþacak da piyasalar alt üst olacak, ortam gerilecek diye. Dini deðerleri fütursuzca eleþtirenler, ülke istikrarýna bir tek taþ koymamýþ olanlar neyin peþindeler anlamak mümkün deðil. Seçimde kazanmýþ olmak her þey demek deðildir diyerek ortamý gerenler acaba iktidarý deðiþik yolardan mý elde etmeyi düþünüyorlar, bekleyip görmek lazým.

                Bir padiþahýmýz olsaydý bu gidiþata ne derdi acaba? “Rahmetli dedem Yavuz Sultan Selim olaydý, kuþanýrdý kýlýcýný haddinizi bildürürdü sizün.” derdi herhalde ve ertesi gün gazete manteþleri savaþý baþlardý. “Ýstemezük” diyenler hemen teþkilatlanýp Taksim’de ve ülkenin dört bir yanýnda “Ýstemezük” mitinglerine baþlarlardý. Bir diðer medya ise “Padiþahým çok yaþa!” deyip þöyle gösteriþli bir çiçek ve envai çeþit tatlýlarla padiþah hazretlerinin sarayýna ziyarete giderlerdi. Akþam haberlerinde baro baþkanlarýndan tutun da çeþitli meslek kuruluþlarýnýn il baþkanlarýna kadar birçok zevat televizyon karþýnda padiþahýn ihtiyarladýðýndan baþlayýp onu devirme planlarýyla iþlerine en çok yarayacak oðlunu baþa geçirme senaryolarý sürer giderdi.

                Ýleriye dair umut edecek bir ýþýk görmek zor. Pamuk ipliðine baðlý piyasalarla, aklýnýn üstü örtülmüþ medyatik kuklalarla günü birlik yaþýyoruz ve kazasýz atlattýðýmýz gün bulabilirsek þükrediyoruz. Sait Faik Son Kuþlar hikâyesinde gelecek günleri iþaret ederek diyor ya; “ Bizim için deðil ama çocuklar sizin için kötü olacak.” Iþýk görünmüyor, her yer zifiri karanlýk. Gelecek günlerin kötü olmamasý tek dileðimiz. Allah þükrümüzü arttýrsýn.                

mustafa uçurum

ÞAÝRÝMSÝ KIZIL AT

ÝÇÝNDEKÝ ANLAMLARA KELÝME BULMAKTA ZORLANIR

KÝMÝ ZAMAN ÞAÝR…

MAVÝLÝÐÝNE…BEYAZ KATAR…KÝMÝ ZAMAN ÞAÝR..

GERÇEÐÝN MAVÝLÝÐÝNDE BÝR MARTI BEYAZIDIR ARTIK ÞAÝR

BELKÝDE, MAVÝ BÝR GERÇEKTÝR ÞAÝRÝN GERÇEÐÝ

ALIKONULMAZ, KOYUNDA SAKLANMAZ BÝR MAVÝYE

DÜÞMÜÞTÜR ÞAÝRÝN ÞÝÝRÝ..

ISLAK VE NEMLÝ DUDAKTAN HA ÞÝMDÝ DÖKÜLECEK

KADAR BEYAZ

VE IRAÐA YATMIÞ GÖZLERÝNÜZERÝNDEN

DÖRT NALA ..BÝR KIZIL AT…

YELESÝ RÜZGÂRA…

KAMÇILARI AYDINLIÐA..

YARALARI..YARALARIMIZA..

EN AZ BÝR TOZU DUMAN DAKÝKASINDADIR ÞAÝRÝN TÜRKÜSÜ..

ELE AVUCA SIÐMAZ..BÝR KÖY ÇOCUÐUDUR..

MISRALARINDAN SAZIN TELÝNE,

SEVMELERÝNÝ, UTANGAÇ KIRMIZI YANAKLARDA KOYUP..

YÝNE DÖRTNALA SÜRMÜÞTÜR ÞAÝR KIZIL ATINI

SEVERKEN UTANIR ÞAÝR…

KIZIL ATLARA BÝNER…

SAVURUR PELERÝNÝNÝ MISRA MISRA

DUMAN GRÝLÝÐÝNDE BÝR MISRA BIRAKIR..ÝZÝ SÜRÜLMEZ

ÇILDIRTAN OVALARADA… NAL SESLERÝ ÝNLER

BULUT BULUT DÖKÜLÜR..BEYAZA ÞAÝR..

ELÝ BÖÐRÜNDE ÝNLEYENLER BÝLE UMURUNDA DEÐÝLDÝR

ÞAÝRÝN….

LEZZETÝNDEYKEN KANA KANA..KANAMANIN…

PERVASIZ BÝR ÖZGÜRLÜK KONAR PELERÝNÝNE…

BÝR PELERÝN MAHREMÝYET SALAR SEVDASINA…

DÖRTNALA KOÞTUKÇA YORULUR ÞAÝR…

SONRA… BÝR YAÞANMIÞLIK ORMANININ MOLA YERÝNDE…

SEVDASINDA DÝNLENÝR..

UZAK UFUKLARA YERLEÞEN BÝR YANSIMADIR ARTIK ÞAÝR…

ZAMANININ KALMADIÐINI BÝLDÝÐÝ YERDEDÝR…

IRAMAYA AÇ..KANADIKÇA KIZILLAÞAN…

ÝÇÝ ÝLE DIÞI ÝÇÝÇEDÝR…

IRADIKÇA..ÝÇÝ DIÞA SAVRULUR…

ELLERÝNDE YARALI ATINDAN KALAN ÝZLER

SAÇLARINDA KIZIL SENELER

GÖZLERÝNDE BUZULLARDAN ARTA KALAN MAVÝLER

BÝLÝR ÞAÝRLER…

YARALI ATLARIN KAFASINA BÝR KURÞUN SIKILDIÐINI

NE YAPMALI ÞAÝR

BU YARALANMIÞLIÐIN KIYISINDA….?

ÞAÝR YARASINA DOKUNUR..ELÝ YARAYA BATAR..

YARA… ELÝNE…

AT YARALIDIR KIZILLIÐINDA… ÞAÝRÝ GÖZLER…

ÖLÜMÜN AZ SONRA GELMELERÝ SICAK AKAR ATIN ALNINDAN

MURADINI ALMAMIÞLIÐI BUÐU OLUR…ÖLÜMÜN SOLUÐUNDA..

ÞAÝR… PELERÝNÝNÝ SOYUNUR… KAÇAK BÝR ÖMRÜN KOYNUNDA

AT..ÖLECEK ..BÝLÝR ÞAÝR

ÞAÝR ..ÖLECEK BÝLÝR..AT

ÖLÜMÜN VE ÖLMENÝN KÖLESÝDÝR..ARTIK BU ÝKÝ TUTSAK

KENARINDAN GÖZYAÞI SIZAN ISLAK BAKIÞINA.. ATIN

BÝR KURÞUN

ELLERÝNDEN SENELER SIZAN KIZIL KELEPÇELERÝNE ÞAÝRÝN

BÝR KURÞUN…

YAÞAMIN KUYTULUKLARINDA..HÝÇ OLMADIÐI KADAR

MAVÝ UYURLAR…..

ÖLÜMÜN KOYNUNDA

banu güven

ÞAÝRÝN ÝNTÝHARINA GÜNCE

1.gün:

Bugün karanlýðýn kollarýnda kanadý kýrýk bir Yusufçuk kadar yalnýzým.Adanmýþ yüreðim var,izbe odalardan yarýnlara çaðlayan, küf kokulu mahzenleri umutla yýkayan,ak pak eden bir yürekle yalnýzým..

2.gün:

Beklemekteyim, aðýtlar raks ediyor odamda, söylenecek sözüm var lakin suskulardayým. Sözüm bir sevda için, bir de aþka dair… Þiirlere dökülüyor duygularým. Sevgi kadar yakýnýndayken þiirin, ayrýlýk kadar uzaðýndayým.

3.gün:

Aðlýyorum. Kedersiz bir gün düþlüyorum, hüznümü duvarlara dokuyorum. Ne hain gece soruyor halimi ne de pusatsýz bir ölüm… Ýçimdeki sýzýlarýn ritmi artýyor. Biliyorum bir yalnýzlýða mahkûmum bir de aþka…

4.gün:

Ýçim lalezar. Bir ömre bedel sevdalar var içimde, mýsralara umutlarýmý yüklüyorum, suskumu hýçkýrýklara gömüyorum, çayýma þeker yerine susku atýyorum…

5.gün:

Þehir uykunun koynuna gömülürken ben tutkuyu eritiyorum yüreðimde. Beyhude deðil sabahý bekleyiþim. Mühürlenmiþ umut kapýsýdýr yüreðim ama yine de bir korku var üzerimde bir þairin intiharýndan korkuyorum.

6.gün:

Anlamýný çözemediðim bir çeliþki var. Bir þairin cinneti karasýzlýktýr belki… Tenha sözler sarf edip boþlukta sallanan þairin mýsralarý öksüz mü kalýr?

7.gün:

Unutulmuþ sevgilerin kelimeleri dolaþýyor parmak uçlarýmda. Zamanýn aðýrlýðý damarlarýmda gezinirken tetiðe dokunuyor parmaðý þairin ve baktýðý her yerde izlerine rastlýyor aradýðý yolcunun…

8.gün:

Hesaba çekiyorum mýsralardaki karmaþýklýðý, gözyaþlarýyla ýslatýyorum, sýrýlsýklam kalýyor mýsralar…   

hikmet kýzýl

 çizik: bülent gariboðlu

Yazmaktan Vazgeçen Adamýn Öyküsü

Gece tozlarýnýn içinde kýrýlmýþ, kaybetmiþ ve yenik, uzandým yataða. Yazý masamýn savruk özensizliðini görüyorum gözlerimi kapatýr kapatmaz.

Beni her þeyi boþ verip yataða getiren baþarýsýzlýðým. Orada, boþ ekranýn baþ aðrýtan aydýnlýðý; tek satýr yazamýyorum, yazmaktan vazgeçiyorum artýk; yaþamaktan vazgeçememenin acýsýný böyle dindirmeye çabalýyorum; yaþamaktan çýbanlanan yaralarýmý böyle saðaltmayý denedim. Olmuyor...

Yazamamak da deðil aksayan nokta; o da deðil aslýnda, bir tür çaresizlik, sonunda boþa çýkacak þeylerin öngörüsü; yorgunluðu...

Ýnanmaya, herhangi bir þeye inanmaya karþý imansýzlýðým, gün ortasýndaki beyhudelik saplantým, her þeyi hiçe indirgeyen yaþantýlarýmýzýn birden çýplaklýðýný dökmesi orta yere...

Ömrümü çürüten hiçlik duygum beni bir masanýn baþýnda kelimelerle, cümlelerle savaþýrken görmek istemiyor anlaþýlan.

Yazdýklarýmý okuyorum ve düpedüz sayfalar dolusu hezeyan; bir bulantý hissi býrakýyor geride. Bir kayboluþ duygusu. Hayýr. Olmuyor ve bu ovadan da çadýrlarýmý toplayýp baþka ülkelere göç ediyorum. Ben bu yaþýma kadar beni köprülerden geçirecek eylemlerin peþinde at koþturdum. Ve beni o eylemelere bazý duru sözler itip durdu çoðu zaman. Yakama yapýþan o muhteþem hiçlik belasýyla üstelik...

Bir kelime kullandým az önce; ‘baþarýsýzlýk.’

Ne boþ söz…

Oysa tek bir gün bile bir þeyi baþarmak için yaþamadým ben.

Yaþamak da yazmak da böyle süslü ifadelerle geçiþtirilmeyecek kadar ciddi bir konuydu.

Hiçbir yaþam biçimi bunlara sýðmayacak denli de karmaþýk, her bir konum ilk günkü kadar da çözümsüz.

Peygamber deðilsen niçin konuþuyorsun, dese sana biri, ne cevabýn var…

‘Yazmasam delirecektim’, gibi sözlere de inanmadým ben çünkü zaten bir masaya yazmak için oturduðumda çoktan delirmiþtim...

Vazgeçiyorum.

Kabul edin ki vazgeçiyorum demekte bir serinlik üflenir yüzünüze. Bir özgürlük, iplerden kurtulma aydýnlýðý, yeniden baþlama durgunluðu, kendini bir orman sabahýnýn tanrýsal dokunulmazlýðýnda bulabilirsiniz bir an için ve bu mükemmel bir duygudur...

Yine de bütün bunlara raðmen vazgeçmekte korkakça bir boyun eðiþ miskin, hýrpani bir tevekkül de yok deðil. Ama benim durumum böyle bir yargýyý da hak etmiyor. Yazarak kitleleri dalgalandýran biri deðilim.

Yazdýklarýmý her sabah bir ilacý alýr gibi bünyesine katan birileri de yok nasýlsa ve zaten bunu asla da istemezdim herhalde. Hem niçin yazýyordum ben, sahi, niçin yazýyordum. Gerçekten verilecek bir tek cevabým var: yazmak mutluluk duygusu veriyordu bana; rahatlama ve arýnma hissi. Bunun dýþýnda ne yazar olmak, ne ün, ne de baþka bir dert...

Oldum olasý saklanmayý varoluþunun temel direklerinden biri haline getirmiþ sýradan bir adamým ben…

Ýnsanlardan kaçtým hep. Hatta çoðu zaman bir yarasa gibi yaþadým hayatýmý. Tantanayý, kalabalýklarý sevmem. Yine de zehirlenecek kadar kaldým diyebilirim insanlarýn içinde ve fazlasýyla da iç içe oldum niceleriyle. Yalnýzlýðý sevdim ben. Ýnsanlarýn arasýnda olduðum anlarda bile evde dönüþ saatimi bekleyen bir yalnýzlýðýmýn olduðunu düþünmek gizli bir mutluluk nedeniydi aslýnda benim için. Þimdi þu çöl sýcaklarýnda imkaným olsa serin bir yaylada alýrdým soluðu. Yanýma ne telefon, ne bilgisayar, ne tv; bu çöplerle gitmezdim daðdaki evime. Bol kaðýt alýrdým ve kurþun kalemler; Raymond Chandler kitaplarý; Divan-ý kebir, Fütuhat, Kierkegaard, Heidegger; Poe’nun öyküleri, þiirleri, Rilke, Trakl, Yunus Emre falan ve birkaç iyi yazýlmýþ kitap daha ve sonra gerisi baþ aðrýsýdýr. Mutluluðum çok basit þeylerle ilgili olduðu fikrine, bu saf ve çocuksu kýlýklý fikre daha bir yakýným artýk. Kendisine deðil ama idesine yakýn. Trajedim de bu oldu benim.

Ýstediklerimin somut varlýklarýna deðil imgesine sahip olmak. Belki de böylesi iyidir benim içim, ne de olsa tanrýya güvendim hep, elimden gelen bir halt olmadýðý içindir bu da kim bilir..

Þimdi de otuz derecede bir çatý katýnda oturmuþ yazmaya çalýþýyorum ve bu da komik bir durumda býrakýyor beni sonuçta. Vazgeçiþ manifestosunu vazgeçtiði aletle yapmanýn gülünç hali...

Sýcaðý kesinlikle sevmiyorum ve gerçekten buz gibi bir günde, hatta bir tipide dünyaya gelmiþ olmaklýðýmý da manidar buluyorum. Basit dediðim mutluluk düþüne bile ne denli uzaðým oysa. Belki de iþte o basit diye nitelendirdiðim küçük isteklerim gerçekleþmediði içindir ki yazarak mutlu olmaya çalýþtým. Evet belki bu iþi yaparken, yani yazarken bir mutluluk hissiye doluyordur yazar tayfasý ama hayatlarýna baktýðýmýzda çoðunun ömrünün çöplük gibi kokuþmasýný açýklayamýyorum. Ters bir þeyler var yazarlýkta, bu bir gerçek, adamý bozan þeyler, ciltlerce yazýyorsun ve sonuç sýfýr, hasta bir ruhla hasta bir bedenle kalýyorsun bir odada, genellemiyorum tabi, bir eli yaðda bir eli balda olanlar da vardýr þüphesiz evet ama sýradan da olsa þu sözü de etmeliyim ki; her þey yalnýzca bir bakýþ açýsý sorunudur, bence de, öyle bir yaþam deðil beklediðim, hiç olmadý da.

Yazar deðilim ben ama yine de bir þeyler yazan biriyim ve iþte vazgeçiyorum bundan.

Tanýdýðým birçok insan ömürleri boyunca tek satýr yazmadan göçüp gitti, ben altmýþ cilt yazdýktan sonra karþýlarýna geçip baktýðýmda daha mý aydýnlanmýþ olacaktým onlardan. Yazarak bir yapraðýn bile kaderini deðiþtiremiyorsan niye bu zahmete girmeli. Bir an gelir ki söylemekle söylememek eþit olur ve yazmak için de niye ayný þey geçerli olmasýn.

Pratik bir fayda arýyorum, mesele bu. Yazarak mutlu olunuyorsa bu yeterli yazma sebebidir kiþi için, evet, ama ben artýk bu iþten keyif almýyorum ve vazgeçiyorum yazmaktan. Bu saatten sonra insanlarýn arasýna da katýlacak gücü bulamýyorum kendimde. Lise de bir felsefe öðretmenimiz vardý þimdi onu hatýrladým. Bana yýlsonu karne veriyor, bir not yazmýþ, bir cümle: insanlarýn arasýna karýþmadan mutluluðu bulamazsýn. Bu da iþgüzarlýk iþte. Ne malum hanýmefendi on yedi yaþýndaki bir çocuðun mutluluðu aradýðý. O yaþlarda bu sözler umurunda bile deðildir adamýn. Yalnýzca yaþarsýn. Sonra zaten fena halde insanlarýn içindeydim. Sýkýcý ve sýradan bir hikaye. Herkesinki kadar nakýþsýz bir yaþam iþte. Aðzýna kadar insanla týka basa dolu hikayelerim var ve asla hatýrlamak bile istemiyorum. Dönmek istediðim hiçbir çaðým da yok üstelik. Otuzlarýmdan sonra neredeyse her anýmý bir þekilde tenhalaþtýrmaya çabalayan biri oldum ben. Ýnsanlardan hoþlanmýyorum; bu normal bir durum olmayabilir ama düþman da deðilim onlara. Hatta gündelik yaþamýmda içinde belki sevgiye yakýn bir içtenlikle bile davrandýðým söylenebilir.

Mizah duygusu fazlasýyla sivrilmiþ bir adam olarak da beni çok yakýndan tanýmayan biri neredeyse insan sevgisiyle dolu olduðumu bile düþünebilir. Neyse. Belki bunlar da saçmalýktýr. Yarýn farklý düþünebilirim. Þimdi gecenin çarpýttýðý bir gerçeklik duygusuyla yazýyorum bu son cümlelerimi. Çünkü kaybetmiþ, vazgeçmiþ ve yenik uzandýðým yataðýmda bu kez kolayca dalamadým uykulara. Ki bazen uyumak en iyi çözümdür.

Ama dönüp durdum ve niçin yazmaktan vazgeçtiðimi beni okumak için zamanýný harcayan siz sevgili birkaç okuyucumla paylaþmak istedim.

‘Bu nasýl bir hikaye þimdi?’ diyen varsa ‘bayým ben zaten yazar deðilim ki, hiç olmadým da...’ derim rahat ve küstahça.

Baþaramamýþ, yazma uðraþýný kaybetmiþ birinin aldýrýþsýz sükûnetiyle yaparým hem de.

Yaz geliyor ve ben kaçacak yer arýyorum. Edebiyatýn, felsefenin çýkmaz sokaklarýndan bana ne. Hem zaten her zaman iyi yazan birileri çýkar nasýl olsa. Ben de onlarý okurum, olur biter.

Þu yazý geçireceðim dað köyü hayalimi gerçekleþtirebilirsem orada, serin gecelerde, böcekleri ve kurtlarý dinlerken otuz küsur yýllýk göçebe hayatýmý, hatalarýmý, yeniden gözden geçireceðim.

Ýnsanlarý yeniden sevmeye baþlamak için neler yapabileceðimi düþünmem gerekecek.

Bunu baþarýp baþarmamanýn yazmayý becermekten çok daha önemli olduðu inancýyla yapmaya çalýþacaðým bunu...

Siz nerelerde kavruluyor olacaksýnýz bilmem. Ben akþam alacasýnda evime yakýndaki kaynaktan su taþýyor olacaðým. Küçük radyoma yeni piller takarken az sonra da gaz lambasýnýn camýný parlatacaðým...

Dýþarýda rüzgar olacak ve ben göçerlerin aþaðý düzlükteki seslerini duyacaðým. Kuzu sesleri, köpek havlamalarý. Hem belki ertesi gün yanlarýna gidip taze peynir, yumurta falan alýrým. Ballarý da varsa deðmeyin keyfime. Caným bütünüyle bir münzevi olacak da deðilim.

Ara sýra ovadaki kasabaya iner küçük evim için gereken erzaký alýrým elbette.

Ben þimdiden gaz lambasýnýn hülyalý ýþýðýnda sabahlara dek Mesnevi okurken görüyorum kendimi. Siz kuru baþýnýzý düþünün efendim.

Belki þunca yýl tozlu kaldýrýmlarda, insanlarýn sözlerinde bulamadýðým hakikati bu dað baþýnda bulurum, ne malum.

Belki insanlarý sevmek böyle uzaktan uzaða daha kolaydýr... Beden varlýðýmýzla oraya gidemesek de içimizde bir dað baþý vardýr belki.

Oradan aþaðýlara baktýðýmýzda yanlýþ halimizi daha iyi görür, hatalarý düzeltmek için kendimizde daha anlamlý bir çaba keþfederiz. Neyin yaþanmaya daha deðer olduðu ve neyin yorgunluða deðmeyeceðini anlarýz... 

Hatta tanrýsal hakikatle ve sevgiyle dolu bir yaþam üslubunun ipuçlarý çýkar karþýmýza, niçin olmasýn... Belki yazmanýn ne anlama geldiðini de böylelikle keþfetmiþ oluruz...

Çatý katýnda sizlere bunlarý yazarken ve yazma uðraþýndan vazgeçmiþken ben þimdi gerçekten o sevgili dað evimdeyimdir. Yazmak belki de budur iþte. Bir an için çam aðaçlarýyla örtülü o evi görmek, bu sýkýntý ve acý dolu dünyamýzda bir anlýk bir huzuru yakalama çabasýdýr.

Bilmiyorum...

Siz karar verin...

Ben ocakta piþen kahvemi yudumlamaya baþladým bile... 

Kucaðýmda Edgar Alan Poe’ nin öyküleri...

Ve içimde birden müthiþ bir yazma tutkusu...

 bülent gariboðlu

SESSÝZ ÖLÜM