« Önceki | Sonraki »

4/4/2007

Bir İntiharın Peşinden Koştum

bir intiharın peşinden koştum

 

    Bir intiharın peşinden koştum…sarhoştum.

 

    Üzerimde bir kalp taşımaya başladığımı anladım ilkin. Bir anne şefkati ile kollarını açmış dut ağacının altında kirli parmakların arasından yuvarlamaya çalıştığım dünya idi misketler. Yamalı çorapların üzerine giyilen yandan ilikli naylon ayakkabı heyecanıydı. Kan kırmızısı akan bir akarsuyun çevresinde gökdelen gibi yükselmiş söğüt ağaçları. Her günün başlangıcında temiz elbiseler giyip, akşama toza toprağa bulanmış halde dönmek eve. Giysilerin ceplerine dolmuş bir avuç toprağı, bir avuç dünyayı atan annenin tadına doyulmaz fırçaları.  Yaşamın gayesi bir plastik futbol topunu ayaklarımda daha fazla sektirebilmekti. Fırından yeni çıkmış burcu burcu kokan ekmeğin hala hissettiğim kokusu… Dünya ne kadar küçük, sevinci ne kadar büyüktü.

 

    Bir intiharın peşinden koştum… çocuktum.

 

    Bir intiharın peşinden koştum… kokuştum.

 

    Üzerimde bulunan kalbin çalıştığını anladım. Hafif kıvrımlı saçları ile bir çift ela gözü ruhuma mühür etmiş vefasız senide unutmadım. Sabahın alacakaranlığında uçarcasına koştuğum, tebeşir kokan gri renkli okul, üzerine hayatlar kazınan kahverengi sıralar değil, sendin. Her gün bir defteri, kitabı unuttuğum lakin annemin özenle yetiştirdiği rengarenk karanfillerden bir tane kopararak, hiç unutmadan özenle kucakladığım duygularımla birlikte düş-tüğüm okul yolu. Son zilin çalmasıyla birlikte narin adımlarla yanımda beliriveren  mavi öğrenci forması ve ahh! O hapsedici gözler. Birlikte gökyüzünde yürüyerek bir solukta tüketirdik otobüs durağına varan uzun yolu. Halk otobüsü penceresinden son bir bakış, hafif bir gülümseme görmek için beklediğim, asırlık, yarım saate yüklediğim hayaller.

 

    Bir intiharın peşinden koştum… tutuştum.

 

    Bir intiharın peşinden koştum… kavuştum.

 

     Fırtınanın önüne katıp götürdüğü çalı yumağına dönen kalbimin niçin attığını anladım sonra. Tüm melekler secde etti önümde, ben İblislik etmedim. Karanlık ve çıkmaz sokağın aydınlığa açılan duvarları yıkıldı. Çevirirken insanlık tarihinin sayfalarını bir el uzandı ötelerden, tuttu elimi. Binlerce melek girdi kollarıma, binlerce yılın türküsünü söyledik hep bir ağızdan. Hicret coşkusuyla terk ederken benliğime ait kenti, dönüp ardıma bakmadan, soluklanmadan kızıl çöl güneşini yudumlayarak kendime ulaştım. Anladım, eliften başlayan serüveni Sevgiliye ulaşarak tamamladım.

   

    Ahhhh…şk!  Ahhhh…şk!  Ahhhh…şk!

 

    Bir intiharın peşinden koştum… sarhoştum.

 

murat koçak

EkleBunu Sosyal Paylaşım Butonu

Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!

9 yorum yazılmıştır

  1. Yazan: savaş | Tarih: 16/4/2007
    Konu: bir intihar........
    İntiharın eşiğinden kurtarıp,gerçek sevgiliye ulaştıran Rabbimize Hamd olsun.

    Yüreğine sağlık kardeş

    Bağlantı »

  2. Yazan: Prenses :):) | Tarih: 14/4/2007
    Konu: özlemin dili olsa...
    canim abicigim,yazi süper olmus hatta bir arkadasimizinda yazdigi gibi;tebrik etmek ne haddimize...

    Yazinin her ayri bir cümlesinde kendi gecmisimede döndüm.Duygularimizi,özlemlerimizi...vs kelimeye dökmek ve karsimizdakilere hissettirmek yürek ister ve öyle güzel dile getirmissinki bircok seyi...hissetmemek mümkünmü?

    Bu yazinin manevi anlamda cok iyi bir eser olduguna inaniyorum.Biz insanlarin gecmise dair herzaman bir özlemi vardir...

    Yürekten hissetmeyi bilen insanlarin bu yazinin icerigini cok iyi bir sekilde anlayacaklarina inaniyorum...

    Yazilarinin devamini diliyorum abicigim.Insallah devamli yazar ve bizleri maneviyata götüren bu güzel yazilarindan mahrum birakmazsin...

    Saygilarimla yüregi güzel abim...

    Bağlantı »

  3. Yazan: isimsiz | Tarih: 14/4/2007
    Konu: Murat Koçak
    bu çocuğu yakından tanırım kendisinden beklenmeyen bir performans göstermiş.kim lan o kız artizzzz.

    Bağlantı »

  4. Yazan: öz kardeşin :))) | Tarih: 14/4/2007
    Konu: karanfiller kokan evin bahçesinden kopan karanfil....


    ne söylesem varmaz dilim ateşe... bir karanfildi; gitti... zaman... Ahhh...şk!

    Bağlantı »

  5. Yazan: felah | Tarih: 14/4/2007
    Konu: Bir intiharın peşinden koştum
    O zamanları böylesine yakın mesafeden yaşıyor olmak mümkün müymüş? Heyhat !

    Bir intiharın peşinden koştum... Çocuktum.
    Büyüdüm/Büyüyorum,
    Hâlâ koşuyorum...


    Bağlantı »

  6. Yazan: nameihan | Tarih: 13/4/2007
    Konu: ...
    Ne desem bilmiyorum ki, çok güzeldi. Açıkça söyliyim , direk lafı dolandırmadan gözlerim yaşardı işte daha ne diyim...
    Ben en iyisi en en safından hayırlısı ölçüsünce başarılar diliyim.

    Bağlantı »

  7. Yazan: Metah Çakko | Tarih: 12/4/2007
    Konu: Teşekküre teşekkür..
    Ne demek abi... Gün yüzüne çıkmasına sebep olabildiysek ne mutlu! Zira yazmak kadar yazan birine vesile olmak da önemli..
    yazalım yazışalım
    dünya kimseye kalmaz..
    :D

    Bağlantı »

  8. Yazan: kardeşin | Tarih: 12/4/2007
    Konu: superrrrrrrrrrr
    abicim yazı süper olmuş.yazıyı herkes yazar ama duygularını herkes sergileyemez.noktalamaların,ifadelerin ve birdaha dönemeyeceğin çocukluğunu özlemle anlatman ne güzel.yüreği güzel insan tebrik etmek ne haddimize.mükemmel ;))))))))))9

    Bağlantı »

  9. Yazan: murat koçak | Tarih: 10/4/2007
    Konu: Teşekkür
    Yazı yazmam konusunda beni yüreklendiren dostum Metah Çakko' ya teşekkür ederim.

    Bağlantı »