-aykırı edebiyat-

Yükler, Hamuleler, Çuvallar

önce 
şarkıcı bir cini anlatır 
yükler
geniş mesafeli aşkların ardından
kısa mesafeli düşlere indirger
sonra ise bırakır havaya
kül olup da girsin diye geçmişin ciğerlerine

önce
okunmayan bir şiiri anlatır
hamuleler
tutunmayı seçmemiş aşkların yanında
barışı götürmeye çalışır
sonra ise bırakır müziğe
kalkmayıp da gelemesin diye alıntı cinsellik dolu
içi boş çuvallar.

ana

içine dolan boşluk bendim
musikileri ben çiziyordum ana!

menülerindeki ucuz seçim şovalyeydim
hainlerin kahvelerine ben tükürüyordum ana!

köpüksüz düşlerim 
devrime aşina
isimsiz şiirler benimdi hep

tırnaklarımda
kül rengi boya
o türküleri 
ben söylüyordum be ana!

öldün
ağladım
ağladım öldün diye

düştüm
kavradım
ve şimdi şarkılar çiziyorum

parmaklarında
kan rengi boya
o şiirleri
ben okuyorum artık ana!

bilge dürüst

KARDAŞ

nasıl imkân bulamadıysa uçmaya
ali'nin âit olduğu memlekette
uçakların üzerinden yavru martılar

o da imkân bulamadı
kanatları güçsüz olduğundan
veya delil yeterliliğinden salıverilmemiş
şarkılar yazdığından anasının gözyaşlarına

ama
hep içinden
"uçabilseydim şâyet" dedi
bir an bile uçmak fikrinden vazgeçmeden

ki
bildiğimden söyleyeyim
uçabilseydi şâyet
nefes alıp vermesi kadar doğal
ve alışılmış
ilk işi
onun uğruna
bir bulut yakmak
olacaktı

Yaşamak

Yaşamak ne demek acaba? Herkes aynı mı yaşıyor bu hayatta?

Hayat bazen herkesin kapısını ayrı ayrı çalıyor. Kimi bu kapı çalışına çok seviniyor, kimi istemeyerek onu eve alıyor. Kimiyse hep çalmasını bekleyip duruyor. İşte şimdi anlaşılıyor ki; herkes aynı hayatı yaşamıyor. Dünyayı ikiye bölüp baktığımızda bir tarafı mutlu, bir tarafı ise hep isyan eden mutsuzlar. Hayat hep ikiyüzlü, sürekli şekil değiştiriyor. Sense bir sandal gibi iki taraf arasında sallanıp duruyor, hangi yolu seçeceğine bakıp kalıyorsun.

Bazen bu hayattan bıkıp artık isyan ediyorsun. Atmak istiyorsun kendini denizin dalgasına, gecenin yıldızına, bağırmak hatta haykırmak istiyorsun dünyanın öbür ucuna. Ve daha sonra yere yatıp ağlamak hem de haykırırcasına susmak bilmeden. Bir nebze olsun hayatı değiştirmek için…

Bu hayatta kaç kişi mutlu, kaç kişi mutsuz yaşıyordur ki? Mutsuz olan insanlar hep hayallerde mutlu yaşar. Sanki bir tiyatro sahnesi gibi. Perdeler açılır, lambalar yanar ve oyun başlar, sonrası… Perde kapanır, lambalar söner, oyun biter ve herkes aynı hayatı yaşamaya devam eder…

Hayatı her zaman farklı dönemlerde, farklı şekillerde yorumladık. Çocukken bir yumurtanın içinde yaşıyormuş gibiydik. Samimiyetin içten sevginin olduğunu etrafımızı hep iyiliklerin sardığını zannederdik. Gençken yumurta biraz çatlamaya başlar ve darbe alırız. Yavaş yavaş hayatı yorumlamaya, neyin ne olduğuna karar vermeye çalışırız. Yaşlılık döneminde tamamen savruluruz.

Hayattan kopamayız. Tüm yaşamımızı göz önüne aldığımızda farklı dönemlerde farklı duygular yaşadığımızı öğreniriz. Hayat bir öğretmen gibi yaşadıkça sana yavaş yavaş her şeyi anlatıyor. Sende bir öğrenci gibi hayatı yaşadıkça anlıyorsun.

Hayat her ne kadar bize acı ve hüzün verse de, bazen uçurumun kenarına getirip kopma noktasında olsan bile yine de yaşamaya değer.

gülsüm değirmenci