-aykırı edebiyat-

beş kala...

sana beş kala uyandım rüyamdan.

bi’ kaç dakikanın sözü mü olurdu… oldu işte.

beş kala tükendi sözlerim.

gözlerimi açtığımda çalmamıştı daha saatim.

henüz olması gerektiği yerde değildi yelkovan

geç kalmıştı, yetişememişti…

olsun…

beş kala ovaladım gözlerimi…

beş vardı, boşluğa düşmeden önce…

tutundum… hala beş var…

ama ben uyumuyorum artık…

zamanında uyanacak olsam da belki,

uyumuyorum..

göz kapaklarım ağırlaşıyor her adımda

kanlanmış bakışlarım bulanıyor loş ışıkta..

sokak lambasının altında bi’ kedi

belki de benim gibi..

ve uzaklaşırken yanımdan

yitiriyorum zaman kavramımı.

akıyor boşlukta her beden,akıyor bakışlar, tebessümler..

benim hala umudum var..

belki son beş dakika,belki son şansım..

ve kapatıyorum gözlerimi

kurulu saatim biraz sonrasına..

ve biraz sonra uyandığımda,

buluşacak akreple yelkovan..

ilk şansımı kaçırmıştım,

bari diğerini yakalıyım

kapa hadi gözlerini..

sevmek için birbirimizi anlamamız gerekmiyor…

ne olmak, nasıl yapmak gerek, sanırım pek bilen olmuyor. olsa da bildiğini bilmiyor. her zaman kafiyeli olmuyor hayat. ölçüyü tutturamıyoruz kimi zaman, serbeste bırakıyor kendini her harf ardı ardına. kelimelerin arasına gizleniyor; oynayabilene sunuyor kendini. yok zıt kutuplarmış; çekmiş, yok sağdan soldan itmiş. formül mü ki bu, atomlarına ayırıp da inceliyoruz mevzuyu. birbirimizin yörüngesine girmişsek; kaç elektronumuz varmış, komşudan bi  tane daha alınca elde kaç tane kalmış, komşu bize borçlu mu kalmış, biz mi onu kazıklamışız.?. kime ne..!

yapraklarım yuvarlakmış, köşeliymiş, solunum yapamamışım sana ne..! ben atomlarım birleşirken, tek bağım yanlış düğümlenmiş bi su çiçeğiyim belki, o zaman diğer insanlardan farkım ne..?

öyle veya böyle… oldu mu olur işte. bunun ne formülü vardır ne zamanı, ne yaşı… oldu mu olur… kazara ya da isteyerek bodoslama dalışlar…

ama olur, hem de dadından yenmez…

birimiz aynaymışız, birimiz konya... o ekşınmış, ben salya sümük… sevmek için birbirimizi anlamamız gerekmiyor…

gözlerim dalıyor uzaklara... biri beni mi anıyor ne…

donduruyorum bakışlarımı                                      oracıkta bırakıp kaçıveriyorum kalp pıtırtılarımı                                                                                               biri gelip almasın sakın                                                                                                                          bekliyorum sadece son treni...

esra cankurt