-aykırı edebiyat-

ALINYAZISI

Kımıldadı kalem kımıldadı kalbim

Yoktun hiç olmadın

Gözüm seğirse de kalbime konan bu im

Silinecek sen gelmesen gitmesen

Uçurtmamı gökyüzüne niçin salmadın

Bugün gözlerim gökyüzünden daha solgun.

Eğer dedim içimden gelen bir sesle eğer

Kalbime ölmesi bu kuşların içime gömülmesi

Neyin nesidir diyordum vücuduma giren bu sızı

Hangi hesapta açık verdim

Hangi yetimi incittim

Bedduaysa beddua de

Değilsin de sen benim değilsin

Okunsun alnıma yazılmış bu yazı.

İnce bir çizgidir şimdi önümde duran yıllar

Karınca kararınca dedim kendime

Bak süzülüp gelen bu dönemeçli yollardan

Geçmişim dizlerim yorgun.

Kımıldayan ne varsa geçti elime

Dua ettim ne ettimse kendime doğruldu

Yediğim bunca vurgun.

Bir daha bu serzeniş n’olur gelmesin dilime

Yoktur senden başka bu hayatın albenisi

İncitmesin bu kadar bu keder beni

İçimde ölmesi bu kuşların kalbime tünemesi.

hüseyin karacalar

SÖYLEV

   I.

Bir hatıra tuttu ellerimden

Aşkımı kaleme tuttum yağmura tutar gibi

Kirpinin kendine acıması gibi

Timsahın bataklığa kıskançlığı gibi

Bir hayvandan kaçar gibi nefsim

Bir akıl tuttu ellerimden

Sıyrıldım artık senin ey

Yontma saç söylevinden

   II.

Bana kıyma evet dersem kalbimden yana

Basmasın lütfen söyle kader ayağıma

Yağmurun ve kalemin gücünü hafife almadan

Uğurla beni artık

Ortaçağdan gelen o sonsuz ışığa

Huylandım artık senin ey

Cilalı haç söylevinden

   III.

Düşüncelerin çimento kürek

Ellerin kum bakışın harç demir,

Dikmişsin aklına apartman

Asfalt dökülmüş kalbine

Toprak nerde nerde çiçek

Tuğla fayans yürüyen merdiven

Ah tahta kapı inleyen nağme

Bıktım artık senin ey

Madeni taç söylevinden