Karım Ve Ben
KARIM VE BEN
şunun şurasında bir ikimiz kaldık. Çocuklar evlenip barklanıp yuvadan uçup gittiler. herbiri çoluk çocuk sahibi oldu. ayda yılda bir izin alabilirlerse bir de gönülleri isteyip de bizi ziyarete gelirlerse anca görüşebiliyoruz. torunlar her seferinde daha bir büyümüş oluyor. tufan kocaman olmuş. iki dakka yanıma gelip oturmuyor. yabancı gibi. geçen gelişlerinde en son dayanamayıp silleyi çakmıştım kerataya. var gücümle vurmuştum ki canı iyice acısın da bir daha unutmasın.''senin deden değil miyim'' demiştim.''ayda yılda bir görüşüyoruz, insan dedesini hiç özlemez mi, hali nedir merak etmez mi, taksitlerini ödeyebiliyor mu, balığa gidince bir şeyler yakalayabiliyor mu, abdest alırken paçalarını çemreyebiliyor mu yoksa üstü başı su için de mi kalıyor, kız tavlayabiliyor mu hala, demiri eğip şekil verebiliyor mu bilezik yapabiliyor mu örneğin, saçlarında ki beyazlamalara ve dökülmelere karşı bir çözüm bulabiliyor mu, insan hiç merak etmez mi'' bir şey söylemeden beklemişti karşımda. ağlamak üzere gibiydi ama ağlamamıştı. Söyleyeceklerimi bitirdiğime emin olana kadar suratıma bakmıştı. sonra kaldığı yerden televizyon seyretmeye devam etmişti. beni ise böyle yapması daha beter sinirlendirmiş kanımı beynime zıplatmıştı. bastonumu kafasına geçirivermiştim. zavallının kafası yarılmıştı. kızım bağırtısına hemen yetişmiş, bana, tebessüm eden suratıma, kızgın bir bakış fırlatıp ''üff baba'' yapmış sonra ''yok oğlum geçti oğlum'' diye kaldırıp götürmüştü çocuğu.
neyse şimdi bu meseleler ayrı mevzular. yaşlandıkca aksileşiyorum sanırım. ya da çocuklaştığımı mı söylemeliyim bilemiyorum. insanların yaşlı olduğumu düşünmeleri beni rahatsız etmiyor. genelde öyle olur ya ''ben yaşlı değilim'' triplerine girerler. ben öyle değilim. tramvayda yada benzeri bir ulaşım aracında gençlerin kalkıp bana yerlerini vermelerine bir şey demiyorum. tam tersi asıl vermezlerse kollarından tutup çekiyorum onları. bir de şaşırarak ''amca ne yapıyorsun ya'' diyorlar, buyur amca diyeceklerine. düşmanları gibi bakıyorum yüzlerine. hayvan herifler. yaşımı hesap edemiyor musunuz.
karımla alış verişe çıkacaktık. bir alışveriş merkezinde iç çamaşırlarında ve gece elbiselerinde büyük indirim varmış. karım öyle söyledi. benim içinde şapka bakacağız. malum havalar iyice ısındı. başıma güneş geçmesin, durup dururken ''başımıza'' iş açmayayım diye. tuhaf kadın doğrusu. sabahın köründe kaldırdı beni.''çabuk ol indirim olduğu için millet erkenden yetişir gece kalmayalım. hadi çabuk sallanma'' kendisi hazırlanmıştı bile. üstüne pembe bluz geçirmiş altına da bir kot pantolon. ohh tamamdır. sanırsın 25 yaşında. yataktan kalkmadığımı, hala uyumaya çabaladığımı görünce yorganı çekti üstümden. ''kalk beni sinirlendirme şimdi bağırıp bütün apartmanı başımıza toplarım sonra da kocam beni dövüyor isteğim dışında bana sahip olmaya çalışıyor derim ispatı olarak da sağımda solumda çıkan çıbanları gösterip itibarını zedelerim ona göre'' dedi. ''hain karı'' dedim içimden. yapar mı yapar valla. bir keresinde istediği zayıflama diyetini yapmıyorum diye polise haber vermişti bu herif sapık alın götürün diye. durumu zor izah etmiştim polislere, neyse ki son anda yalan söylediğini itiraf etmişti de yakayı sıyırabilmiştim.
kalkıp yüzümü yıkadım. mutfağa gidip biraz bir şeyler atıştırdım. gelip gidip ''çabuk ol geç kalıyoruz'' diyordu. sonunda dayanamadım '' yeter adamı hasta etme tamam dedik'' dedim.''böyle konuşup benim asabımı daha fazla bozma da hemen giyin'' dedi.''gelmem ha'' diye tehdit etmeyi denedim, gözünü ayırıp öyle bir bakış fırlattı ki devamını getirmeye cesaret edemedim.''ne giyeyim'' dedim. ''siyah şortunu giy dedim ya'' diye azarladı. içimden ''ne zaman dedi ya'' dedim. yatak odasına geçip üstüme lacivert tişörtümü altıma siyah şortumu giydim. liseli aşıklar gibi el ele tutuşarak alışveriş merkezine doğru yollandık. çok güzeldi.
