Delil / Başka Bir Koşu
Delil
anahtar çekirdeğin içinden
çözgüleri açılan zamana
görünenin görünmeyen dilinden
birbiriyle bütünleşen dokulara
okuyanın görünmeyen özünden
sonsuzluğun dokunan ezgilerini
döker aksin çizgisine...
düğüm çözüldükçe
sırı dokunan, siyahi
darlıktaki renkleri okur
izlerde bulur, mecâzi
sonsuz derinliğin, helâki
inadına sağarken günü
katre katre sorgulardan
çiyler düşürür çapaklara
lâlleşen damlaların kelâmıyla
çekirdek anahtarın içinden seslenir
buluş ben'inle
s/es veren...
maskesi düşen...
kendinle!...
merâl özcan
BAŞKA BİR KOŞU
Yüzümü kırbaçlıyor karanlık
nemli damarlarıyla
bir at koşusu tutturuyor yüzüm kan ter içinde
bıçak gibi sıyrılıyor tırnaklarım ellerimden
toprağa yürüyen köklerin uğultusu çağırıyor beni
duru kelimeleriyle konuşan başaklar çünkü
dinleyin
patlayan
göğsümde çiçek açan erguvan ağaçlarıdır
heybemde unutulmuş hıçkırıkları herkesin, hepimizin
hurdahaş bir dünyanın ağrıları
demir tozları sadece
yoruldum avutmaktan insanlığın kutsal çarmıhlarını artık
görün
göz çukurlarıma birikiyor şafak
çıplak omuzlarımda ay bir papatya tarlasıdır
başka bir yer var biliyorum ama sular orada berraktır
dere yataklarında yıkanır çürümüş ot kokuları
tepelerin rüyasıdır çiçek kokuları, yer altı suları
bilirim ki yaşamak orada sağnaklar kadar güzeldir
atilla akın