"...masum insanlara kötülük ediyorlar, gerçek olaylara karşı güvenimizi sarsıyorlar. İnanarak dinlememizi güçleştiriyorlar. İnsan her sözü kuşkuyla karşılıyor artık. Tutunacak bir dalımız kalmıyor… Tutunamıyoruz…"
Kalleşçe geçen gecelerin ardından, bir şafak vaktinde, sükûtuyla maviye özlemini anlatan, serseri kaldırımlarda sabahlarken rastladım ona. Örselenmişti taş atan elleri belki ama yalnızlık sancısıyla inim inleyen gözyaşları vardı. Ukdesi dağlanmıştı, ama sönmemişti iman ateşi!
Titreyişlerinin ardından gelen cesaretle, yüreği kalktı ve tüm dünyaya haykırdı:
-Heyhat ki ölüm busesi kondu gamzelerine! Heyhat ki şefkatiyle, hep hazanı yaşadı vicdanı, rûznamesi hep yakarışlarıyla doldu!... Kimi zaman ağladı, kimi zaman sızladı ve kimi zaman da aşk ile yandı sevda ülkesi Filistin’de…
Ve hâlâ yanmayı bekleyen, özlemiyle dağları delen Filistinli çocuklar var bir yerlerde…
Bakarsınız bir gün atılan taşlar bizlere değer de, bu kadar sorumsuz, vicdansız ve olmayan sancımız olur bir gün… Belki de o zaman anlayacağız Filistin’li çocuğun ızdırabını, belki de o zaman ıslanacağız bulutların titreyişlerinde…
Bir yerlerde “ah”ları olanlar, o zaman ses verecekler umut huzmesine…
Kadim zamanlardan günümüze gelen bir insan, acaba bizim yaşayışımıza bakıp da en çok neye özlem duyar, hiç düşündünüz mü? Aşkın doğduğu zemheri ıssız çöl gecelerinde, şiir meclislerine özlem duyan birisi olarak, şöyle bir kendimi yokladığımda neler geçmiyor ki yüreğimden… Cennetin kapısında bekleyen yılan misali; dostluklara gebe yüreğimizi, ıslak çığlıklarla doldurduğumuz, uğruna kan kırmızı gözyaşlarımızın sel olup aktığı, yüreklerin sevgi cemreleriyle yoğrulup hemhal olduğu, efsane dostlukların hasretiyle tutuşuyorum buram buram…
Ruh, hep güzeli arar durur… Bu dünyada kavuşamayacağını bile bile hayallere dalar. Okyanusun iki damlası olan âşık ve maşuk, hayallerde buluşmuştur hep… Hayaller de olmasa gidecek yer bulamazdı herhalde âşıklar!… Hayallerimizde bile köşeli duvarlar yığınının ötesine geçemiyoruz. Keskin dönemeçlerden dönemeyip, aslımızdan uzaklaşıyoruz!... Duyamaz olduk âşık ile maşukun gülistanda yakarışlarını… Heyhat! Tutsak kaldık nefsimize… Asumanlarda kanat çırpabilmek için özgür olmak gerekmez mi? En büyük özgürlüğün, hakka arttırılmış tutsaklık olduğunu haykıran kumrular konmuyor artık balkonumuza…
Kâğıdın kalemden ayrılmasıyla, artık her ihtiyacımızı teknoloji karşılıyor! Dostumuza yazdığımız, yüreğimizi ve sevgimizi satır aralarına sakladığımız, zarfın içine gül koyarak yolladığımız gül kokan mektupları bile!...
Onlar ki, bu gam yurdunda sevgiyi, aşkı doyasıya tatmışlar, aşkın zehrini kana kana içmişler ve O’nsuz yaşayamamışlar… Vefa giysisini giyip, irfan meclisinde birbirlerine sımsıkı sarılıp, kenetlenmişler. Bir vücudun azaları gibi yaşayıp, soluk soluğa kaldıkları mahzenlerde, güneş olup doğmuşlar birbirlerinin yüreklerine…
Kutlu yolda ahlak köprüsünü yıkmışlar karanlığa mahkûm olanlar… Edep nedir bilemez olmuş batılın ışığıyla aydınlanacağını sananlar! Batılın, suyun üzerindeki köpük olduğunu unutuvermiş dimağlar… Küçücük bir menfaat karşılığında özgürlüğünü sahte ilahlara satanlar; unutturulmuşlar gülün aşkından… İşitemez olmuş kalpler ilahi musikiyi…
Hasret mektebinde sevgiliye ulaşmak için, sevgiyi usul usul dokuyanlar, çağa adını altın harflerle kazıdılar… Çağa adını altın harflerle kazıyan Şeyh Galip insanı şöyle tanımlar:
“Hoşça bak zatına kim zübde-i âlemsin sen
Merdüm-i dîde-i ekvân olan âdemsin sen”
Yani; ibret nazarıyla bak kendine ey kişi! Ve anla ki sensin âlemlerin özü. Sen, yaratılmışların gözbebeği olan “insan”sın…
Sevgiyi, dostlukları unuttuğumuzdan beridir yağmaya başladı başımıza taşlar. Sokakta kalmış, annesini, babasını kaybetmiş Filistinli yetimin yanağından süzülen merhamet şebnemini göremeyecek kadar aciz kalmış ve katılaşmış kalplerimiz… Sevgi ateşinin çevresinde uçuşan pervanelerimiz yok artık! Ta süveydamıza diktiğimiz acziyet ağacının yerinde yeller esiyor! Aynaya her bakışımızda, gittikçe daha çok kararmaya başladığımızın farkında değiliz… Peki, şimdi değil de ne zaman ekeceğiz sevgi tohumlarını yüreklerimize? Ne zaman sevda ikliminden yağmurlar yağacak miraç fezamıza? Filistinli yetim çocuğun yanaklarından süzülen gözyaşlarını silmek için, daha neyi bekleyeceğiz?Dağların büklüm büklüm büküleceği, denizlerin kaynayacağı kıyamet gününün gelmesini mi?
Yalnızlığın girdabında boğulurken atılır adımlar çoğu kere… Tuttuğumuz nefesimizi bırakmak zorunda kaldığımızda, idama sürüklenen bakışlar sarar benliğimizi. Oturmak zorunda kaldığımız idam sehpasında, çakılı çivileri saydım beklerken sessizliği en garip duygularla… Sineme sakladım aşkı, çevremdekiler görmesin diye… Şahitlik yapacak gözyaşlarım özlemime. Hüzne meyilli adımlarımın kaymasından korkuyorum… Düşersem, izini takip ettiğim gölgeleri kaybederim. Düşersem kaldıran olur mu yüreği mi? Yolda kalmak nedir bilir misin? Ah yönünü bilememek… Çaresizlik…
Boğazımda düğümlenen hıçkırıklar ulaştırır dirilerin yanına ruhumu... Bir titreme alır bedenimi, götürür toprağa yüreğimi. Semaya varan yalvarışlar kuşatır alaca karanlıkta benliğimi. Bu kadar üşüdüğümü hiç hatırlamıyorum… Mağrur bakışlar ordusu üstüme üstüme geliyor… Haykırışlarım; nereye gidiyorsunuz? Feryatlar atılıyor demir parmaklıklar ardından suskun yüreklere… Gözler idam sehpasına çevrili ama gönüller uzaklaşmış birbirinden… Birbirine kenetli eller, boşta kalmış şimdilerde…
Vefamdır bir anlık titreyiş ve ardından gelen sıçrayış… Bağrıma bastığım taşı anarım yakamoz sesinde. Taş ki; girdaptan girdaba girerken cebimde taşıdığım vefalı dost... Hıramda deryalar görüyorum her gece usul usul... Gecemi kimseye veremem ben. Geceleyin doğuyorum ay ışığında ve geceleyin ölüme gülümsüyorum tavan arasında… İdam sehpasına geceleri oturuyorum sahte bakışları görmemek için…
Savaş meydanlarında körpe körpe doğranmış yürekler özgürlüğe hicret etmişler. İdam sehpaları hala özgürlüğe hicret ettiriyor yürekleri. Çıkış kapısını ara(la)mak, yüreklere gebe acziyetimin ifadesidir. Kurşun gibi yüreğime saplanmış oklar, acıtsa da sevdamın olduğu mahzeni; gönül vermiş adımlarım kutlu yola… Gönül vermiş gözyaşlarım sevdama, fırtınalarda ararken çaresizliği…
Ismarlama gülüşler serapları andırsa da acıyla gülümsüyorum idam sehpasının çevresindeki donuk suratlara. Donuk suratlar, küçükken bulduğum yalnızlığımı hatırlatıyor çoğu kez… Merdivenle tırmanarak çıktığım çatıda, kaybettiğim yalnızlığı(mı) buldum. O gün bugündür yalnızlık düştü içime bir kor gibi... İskeleye yanaşan vapurlar beni götürmedi uzak diyarlara, sürgün kaldım yüreğimin başkentinde. Belki de böyle olmalıydı… Sürgün kalmalıydım yüreğimin başkentinde kefenimle beraber… Ve orada vermeliydim sahtelere karşı ilk idam kararını…
Gölgeme biçeceğim kaftanı hazırladım, sevda ateşinin korlarında dolaşırken. Bir gülistanda buldum kendimi, mezarlıkta ararken. En umulmadık anda aldım önüme bir kalem ve bir kâğıt. Güneşin batışını yazdım belki kâğıda ama güneş daha batmadı! Kazdığım mezara gömmeye çalıştım güneşi bir sabah fakat nafile… Ufukta yaklaştıkça uzaklaşan mavi, umut alevi ve güneş birleşmişler. Güneş bağrına almışken umudu batar mı hiç?
Her geçen gün büyüyen bir yara benimki… Yarayı iyileştirecek hekimi bulsam, şiirimle idam ederdim idam sehpasında. Asıl hekimler hak ediyor en çok idam sehpasında oturmayı ama… Ama hekimler yok ortada! Kaybolmuşlar…
Ayağıma takılmış zincirler de neyin nesi? Kaç(a)mam ben zaten, merak etmeyin… Yüreğimi bırakıp bin kere ölemem, soluğumu tuttuğum gecelerde… Arzum vefalı dostuma kavuşmaksa, seve seve gelirim idam sehpasına. Vefalı dostuma kavuşup sahtelerden kurtulabileceksem, girin kollarıma ve götürün beni idam sehpasına… Uçurumlarda geze geze kaybolmuş, aşk(l)a kazıdığım yüreğimi alın ve verin idam kararını saati beklemeden. Kucağımı açtım özgürlüğe, tahammül edemiyorum artık saniyelere… Ölüme gülümsemeye başladım idam sehpasında, ama hala yok ortada idam kararı!
