-aykırı edebiyat-

ay çiçeği

dudaklarımda bir tutam acı

eskimiş bir çocuk yüzüdür

ağladığım

bilirim

ne zaman sararsa yüzüm

ay tutar beni

karanfiller bulut kokar

duvarlar sarmaşık

ellerimi al

ıslağı değilim bu suların

gün öptüğünden mi

toprak okşadığından mı

açar tomurcuk

yok mudur yoksa

cemrenin bu masalda hükmü hiç

gömün ellerimi

bu yalnızlık

benim toprağım olmalı

bilmediğim kuşlar

dallarına yuva yapsın

belki

gizil dualar eden

tedirgin bir kadının

gözleri yıkar gövdemi

belki

taze yetmeler

kalp kazırlar çiğerime

ay düştü yine yüzüme

dudaklarımda bir tutam şiir

ürküyorum kuş kanadından

uçmaları ayrılık kokan

bir yoksul teni çarpar düşlerime

ay göle düşer

göl güle

susar avuçlarımda bir çöl

kaybolur kelimelerim

bilirim

ne zaman bir elif

damlasa lâma

susar

sarhoş olur

bütün ay çiçeklerim

ahmet uysal