Ben Davulcumu İstiyorum!

1/10/2006

Ramazan davulcularının sahur saatlerinde duyulan manileri ve davul sesi, gürültüden rahatsız olanların baskılarıyla yasaklanma aşamasına geldi. Bir gelenek daha yok olma tehlikesinde. Yine çok önemli bir gündem maddesiyle karşı karşıyayız. Türkiye'nin kaderini etkileyecek bir konu:

"Ne olacak bu Ramazan davulcularının yaptığı gürültü?" Türkiye bittabi herkesin kurallara harfiyen uyduğu bir ülkedir. Sokaklar bal dök yala temizliğindedir, trafik saat gibi işler, altyapı muhteşemdir, inşaatlar birer mimari harikadır ve hepsi en ince detayına kadar izinli ve ruhsatlıdır, kimse yerlere tükürmez, çiçek koparmaz, gürültü yapmaz! Tek derdimiz, yılda bir ay Ramazan davulcusunun sokaktan gelen davul sesidir! O yüzden bu kusursuz ülkede Ramazan davulcularının yasaklanması konuşulmaktadır.

Kardeşim, zaten üç beş tane eğlenceli geleneğimiz kalmış. Onlara da ilişmeyin yahu. Siz benim sokağımdaki, yan dairemdeki, üst katımdaki, gün, saat, desibel tanımayan inşaat gürültülerini kurala bağlayabiliyor musunuz? Ramazan davulcusunun uzaktan gelen ve taş çatlasa beş dakika süren gümbede gümlerinin başımın üstünde yeri var! Amerika Birleşik Devletleri, tarihi kısa, milleti aynı geçmiş, din ve ırktan gelmeyen bir ülkedir. Onun için en palavra geleneklere bile sımsıkı sarılır. Amerikalılar kıtaya ilk geldiklerinde Kızılderililer bunlara yesinler diye hindi vermiş. Yıllardır kutlarlar artık. (Tabii kendilerine hindi veren zavallı Kızılderililere sonra neler olduğunu kimse konuşmaz, o ayrı!)

Ramazanda nerede Karagöz Hacivat'lar? Hem Ramazan geleneği, hem geleneksel tiyatromuz, hem mizah, hem eğlence. Hani? Fıs! Nurhan Damcıoğlu olmasa kantocu da göremeyeceğiz. Hadi şimdi davulcuları da yasaklayın. Güllaçla pideyi, hatta kalabalık iftarları da kaldıralım, fazla eğlenceli oluyor, gürültü çıkabilir diye!

Ramazan davulcumu da sonuna kadar koruyacağım!

gülse birsel

aykIRI EDEBIYAT SAYI’30 EKİM’2006