-aykırı edebiyat-

Ne kadar unutmaya çalışırsam çalışayım; olmuyor. Keder topluyorum. Biliyorum. Ağlıyorum.

Şimdi hocam olsa burada, dün Zarifoğlu posteri astım kitaplığımın ardına, ona göstersem. Yeni bir bilgisayarım var hatta, güzel bir ekranı var, ekrana da Oğuz Atay’ı koydum. Hem bunları göstersem ona, sonra sürpriz yapsam, kedileri çağırsam adlarıyla: Asûde, Dilrûba. Hocam çok sevinse. Aklımda yanlış mı kalmış emin değilim ama sanki onların da vardı bir kedileri evde. Zihnim yanılıyorsa da sevmiştir, seviyordur kedileri. Eminim. Sonra. Sonra en sonunda bu şarkıyı dinletsem Metin-Kemal’den: “Hangimsin sen benim?” desem ki, hocam hani benim sizi en son gördüğüm gün vardı ya sizin evde. Evet hocam çok hayırsızım, hiç sormadım, arayamadım. Haklısınız hocam, kontörsüzlük bahane olamaz tabii. Evet hocam, Kadıköy’de yaşadım, hem de Cemal Süreya Sokak’ta. Hiç sormayın hocam, emlakçının gazabına uğradık, ama en azından orada yaşadım.  Moda’ya mı? Tabii ki hocam, çok gittik. Zaten bizim ev de Moda diye geçiyordu, bilirsiniz siz de. Evet evet siz okulu bitirdiğiniz zamanlarda değiştirmişler sokağın adını. Evet, eski adı Cihan Seraskeri Sokak. Bu da yeni evimiz. Süleyman’la birlikte kalıyoruz. O şimdi Kızıltepe’de. Evet, tesadüf işte, siz buradayken o oraya gitti. Ama geleceğinizi haber alsa, dönmezdi hocam. O da çok özledi sizi. Evet, o da hayırsızlık yaptı biraz. Ama bizi bağışlayacağınızı biliyorduk hocam. Ahmet Hoca’yla da tanıştım bu arada. Nerde tanıştığımızı söylesem hayatta inanmazsınız, o yüzden boş verin hocam, asıl mesele tanışmamız değil miydi ki? Size ondan bile haber veremedim, ne deseniz haklısınız. En son Kitap Postası’nda gördüm Ahmet Hoca’nın yazısını, eminim siz de görmüşsünüzdür. Şiir mi? Çok az yazıyorum hocam. Aslında benden şair olmayacağını anladım sanki. Yok vallahi kaçmak değil bu ama sanki öyle olduğunu hissediyorum. Üzerine gitmek mi? Cesaret edemedim hocam. Tamam hocam, üstüne gitmeliyim. Haklısınız. Bu posterler mi? Ha, şu karşıda duran, okulda yaptığımız Cemal Süreya Şiir günü’ne ait. Evet, Cemal Süreya şiirleri okuduk arkadaşlarla. Altı kişiydik sanırım, neredeyse bir sene önceydi. Çok güzel geçti. Evet haklısınız hocam, mektup yazıyor olsam, bütün bunları size söylerdim ama dedim ya, insan hayırsızlığa bir alıştı mı, zaten artık ayıbımı yaptım, daha da üzerine gitmeyeyim, yan yana değilsek düzelmez diye düşünüyor bazen. Ama işte görüştük ya hocam, bakın benim dediğim gibi oldu, siz beni affettiniz, şimdi size evimi gezdiriyorum ne güzel. Yarın size o sokakta oturduğum evi de gösteririm. Ekrandaki fotoğraf mı? Valla hocam internetten arattım, arama motoruna Oğuz Atay yazınca, grafikler kısmında bu fotoğraf da çıkıyor. Evet ben de çok severim bu fotoğrafını. Korkuyu Beklerken’in kapağındaki fotoğraf değil mi? Biliyordum sevmeyeceğinizi. Evet, ben de okudum orayı. Yıldız Ecevit de demiş. Müteahhitlik dönemine ait sanırım o fotoğraf. Siz daha iyi bilirsiniz hocam, ben dört senedir yaşıyorum burada dalga geçmeyin siz de benimle şimdi. Valla benim hatırladığım kadarıyla arka tarafta Eminönü var. Durun bakıp geleyim içeriden. He tamam, sonra bakarız kitaplığıma. Ama sizinkinin yanında benimkinin adı kitaplık bile değil hocam.Yok vallahi tevazu göstermiyorum. Benimki çeyreği bile değildir sizinkinin yanında. Unutur muyum hiç? Tabii ki hatırlıyorum kitaplığınızı. Tamam, iki buçuk senedir sizin eve gelmiyor olabilirim ama hiç unutmadım tabii ki kitaplığı da, döktüğümüz kahveleri de. Hocam bu arada size en son gelişim demişken; hatırlıyor musunuz, sizin müzik dinlemiyor oluşunuzdan falan söz etmiştik. Evet, falan kelimesinin kullanımından ben de çoğu zaman rahatsız oluyorum ama yapışıyor dile bir şekilde. He, evet bir kaset vardı elimde. Heh, evet dinletmek istediğim şarkıyı dinletememiştim bir türlü. Şimdi dinleteyim isterseniz. Şimdi çalan mı? Bu Burhan Berken diye bir adam. Diyarbakır türküsü bu söylediği. Evet, ben de çok seviyorum. “getirsen bir ordu atlı.” dedi, evet. Dinleteyim mi hocam? Tamam, açıyorum şimdi. Metin-Kemal diye iki kardeş. Zazaca söylüyorlar, Türkçe de söylüyorlar. Güzel başlıyor evet.

             “Çingeneler keder topluyor

Biliyorum

Ağlıyorum

çingeneler yağmur bekliyor

biliyorum

ağlıyorum”

                                                                      said aydın