Çok Doğru
Çok Doğru!
Eğitim “kafa”larda başlar sözünü bugüne dek yanlış anlamışım meğer, acıyorum kendime! İyi olanın ruhuna işlenip en güzel hali ile yaşamının ilerisine yansıması aşkını yüreğinde taşıyan, yanlışlardan kaçınmak ve tüm özgünlüğü ile doğruyu yeniden keşfetme yolculuğunda ilk adımları atmak için sabrının sınırlarını zorlayan “kafa”ların varlığıyla şahlanan bir eğitim modeli hayal ederdim hep… Meğer gerçek “kafa”lardan bahsediyorlarmış, dıştan bakıldığında birbirine benzeyen, uzaktan ayırt bile edilemeyen, aynı görünüşle, aynı mantık kaidelerini taşıyan ve “tek tipleşme” teriminin başlangıç noktasını okullara taşıyan, bazılarının doğrularıyla tıraşlanmış kafalardan…
Kalıplaştırmaya çalıştıklarının bir milletin geleceği olduğunu fark etmiş olmaları gerekirdi şimdiye dek. Bir şeyler yanlış olmalı, sizce de öyle değil mi? Kaybedilmiş değerlerden söz edip duran aydın cemiyeti, yakınıp dövünürken kaybolmakta olan diğer güzellikleri fark etmiyorsa ne büyük acıdır. Hele bir de fark edip sessiz kalıyorsa, bu daha elim bir durum değil midir? Yazılan öykülerin, denemelerin bile içi boşaltılmış… Kısa öykü ya da deneme artık sınavlarda sorulan paragraf sorularının beş şıkkından birini ifade ediyor, sınırlandırılmış fikirlerin arasında harcanıp giden kelimeler, anlatacakları onca öyküyü gözyaşları ile es geçerken, okunup bir kenara bırakılacak ve üzerinde düşünülmesi için koyulan zaman kısıtlamasına yenik düşecek olmanın yasını tutuyor… İçi boşaltıldıkça gözümüzde daha da büyüyor sanki her şey, yeni gelenler, eskilerin yerini tutamadığında bir nesil daha umutsuzluğa sürükleniyor. Üstün gelen pek çok düşünce, yenilerin umudu, eskilerin düşen kalesi olurken, eskilerin sinsice yerleştirmeye çalıştığı kendilerine benzetme ya da “doğruya yöneltme” çabaları alışkanlık haline geliyor…
Yukarıdaki parçada anlatılmak istenenler bu derece açıkken, yıllardır hiçbir değişikliğe mahal vermeyen dünün yenileri, bugünün eskileri, sizce de sürü psikolojisinin bayrakları çoktan yere inmedi mi?..
0 yorum yazılmıştır