EYLÜL GÜNLÜĞÜ  -I-

Allah’ım...

Bu güçsüz kuluna;

                        Bu yalnızlığa ve kimsesizliğe

                        Seni anarak dayanabilmesi için

                        Yardım et..!

Meryem’in duası böyledir.

EYLÜL GÜNLÜĞÜ -II-

            Bu rehavet, bu idam, yüzyıllık bu ölü meydan ve bir aptal olarak kalakaldığım bu orta yer. Bütün zamanlarımın ölümünü istediğim şu an, köprüler ve bir katliam.

            Kazanmış şehirler... Bir başınalığına bayram sabahlarını ekleyen günler... Cuma... İbrahim’in sesi, İsa’nın nefesi, kapılar, pencereler, küf tutan eller, sağ elim... Kum saatleri, doğum saatleri, Azrail saatleri... Falan filan.

            Eline kalem al, kaldır gözlerini yerden ve tam karşına bak! Düşün, düşün, düşün! Sen bulmadan kelimeleri, onlar seni tüketsin bırak, tüken!

            Sancılar gene çoğaldı içinde, fark et! Aklet! Eylül de yeni başladı zaten.

             /Zihnime demir atan, bu demirden pençelerin sahibi adam; bana yoldaş olamadan, kendine yoldaş bulamadan çekmiş gitmiş.

            —Ben tek başıma ayakta dururum

            -Nasıl durursun karşındaki dünya!?!?/

            Eylül’ün her bir gününü yüzüne kazıyan kadının hıncı; yer üstü caddelerini, gökyüzü sakinlerini ve birazda Eylül’ü, belki biraz da her köşe başı dilenen deli saçmalıklarını, ikircikli şaşkınlığı içinde boğmaya kararlı. Eyy-lüll. Ey-lüüül. Eylül işte.

            Pireler, develer, cüceler, donmuş ben... Biz yani... Yani Eylül’ün toprak olmuş taşları.

            Yazacak bir şeyim yok. Hiçbir şeyim yok. Sancılarım azalır diye belki biraz... Kim bilir belki birkaç gün daha Eylül gerekli.

            Deminden beri kahve üzerine kahve, kahve üzerine Eylül, Eylül üzerine kahve.

            Hepsi bu!

            /Eylül’ün başlangıcı böyledir. Günlerden Meryem./

hasibe kaya