Kahrolası Kadın
KAHROLASI KADIN
Zaman durdu bir an
Bir boşluk… Ve sessizlik ardından
Bir annenin bir bebeği doğurması gibi
Utançtan…
Bir tomurcuğun yağmurda çiçeğe dönüşmesi gibi
Var olmaktan…
Bir gecenin bir sabahı beklemesi gibi
Umuttan…
Hayata atılan her yumruk gibi
İnattan…
Sonum olan sonundan, sana soyunan
Aşktan... Aşktan ve aşklardan
Değil miydi… Kadın kendini bıraktığın
Her bahar gelişinde isyanın içindeki coşkulara
Her yalnızlığında ağlaman her yalnıza
Her kapı açıldığında sığınman içindeki kıza
Her sevinci teslim etmen kadınlığına
Değil miydi kadın tövbelerin
Sana verilen her saniyeyi saatlerle aldatman
Uçurumlarla oyun oynaman
Sahte hayatlara katıp kendini, gerçeğini araman
Her aradığında kendini, başka kapıları çalman
Her anını ertelemen olmadık anlara
Değil miydi kadın gerçeğin
Şimdi… Oturup… Zamanı değil kahrolmanın
Kahrolası kadın
Zamanı… Zamanınla yıka
Bir sarmaşık gibi sarıl hayatın duvarına
Gözyaşlarını boşa harcama
Yıkan gözyaşlarınla köklerine
Utanma kadınlığından
Ve bebeğini doğurmaktan
İzin ver yellere
Dağlarına gelsin...
Essin özgürce
Terk etme bedenini
Çiz tuvaline... En renklisini kelebeğin
Ve unutma
Ellerinde tuttuğun her ne olacaksa
Kozadan kelebeğe
Topraktan çiçeğe
Balçıktan demire
Senden bebeğine geçecek…
banu güven
2003
0 yorum yazılmıştır