-aykırı edebiyat-

kırkıncı evin sitemi

Hiçbir oyun elmayla başlamadı. Ve bahçesinden elma çaldığımız komşularımız da olmadı. Hep birilerinin hikayesiydi anlattığımız. Dar ağacına giden adamlar, çocuk doğurmayı öteleyen kadınlar, son sözünü şiir için saklayan şairler...

“Gülgillerden, çiçekleri pembe veya beyaz bir ağaç ve bu ağacın kabuğu parlak, sert, kırmızıdan yeşile kadar türlü renkte, kokusu hoş, tadı ekşi veya tatlı, dokusu gevrek, ufak çekirdekli meyvesi.”

Bu, elmanın tarifi...

Biliyorum, dar ağacına giden adam halkına yalan söyledi ve halkına zulmetti.

Sual ediyorum, dar ağacına giden adama neden küfreder celladı?

Biliyorum, öfkenin gölgesi beliriverdi şafak vakti bir adam asılırken.

Sual ediyorum, Bağdat katline doyulamayan şehir midir?

Hiçbirimiz cesaret edemiyorduk ilk taşı atmaya. Masum değildik çünkü.

Bu, dar ağacındaki adamın hikayesi...

“Babamın işlediği cinayet benim dünyaya gelmeme ve ölmeme sebep oldu ; ama ben kimseyi öldürmedim.”

Bu, çocuk doğurmayı öteleyen kadının simetrik olmayan yaklaşımı…

bıırakın

korktu desinler,

bırakın

şehrine küstü desinler,

bırakın

kadınlar erkeklerini ağlarken görsünler.

Bu,  şairin son dizeleri...

Aslında güzel olan eski bayramlar değildi. Hikayesini “dün” kıldığımız çocukluğumuzdu. İplerini mavilere saldığımız uçurtmalarımız...

Bütün şehre yetecek kadar güneşimiz vardı. Bir çocuğu gülümsetecek sözlerimiz, bir asiyi dinleyecek vaktimiz...

Paylaşamıyorduk. Sokakları paylaşamıyorduk, kentleri paylaşamıyorduk. Anneler evlatlarını paylaşamıyordu hemcinsleriyle. Kadınlar erkeklerini yani dostlarımızı alıp gidiyordu bizden.

Yabancısı oluyorduk bildiğimiz tüm oyunların. Yabancısı oluyorduk bildiğimiz tüm yüzlerin.

Bu da bizim hikayemiz...

                                              abdulvahap ballı