-aykırı edebiyat-

Bir yazı ancak bu kadar beklenir. Bir yazının başına otururken ancak bu kadar canı acır insanın. Bir yazının “mesele”sinin mevcudiyeti yazıyı yazan için ancak bu kadar vicdan azabı olur. Doğrudan söylüyorum; bu yazıda referans göstermekten beis görmeyeceğim, gösterdiğim referansların niteliği falan üzerine de pek düşünmeyeceğim ve birileri “ağlak” da bulsa, şimdilerde iyicene mahalle ismine dönüşen “vefa”nın ve yemek baharatını karşılayan “acı”nın terkisinde yazacağım, burnum sızlaya sızlaya.

2 Mart 2004 gecesi ile, sabah yedi buçuğu arasına girecek o “şey”in bendeki karşılığını aykırı’ya yazacağımı söyleselerdi… 2 Mart gecesi Erdal Hoca’ma bir mektup yazmaya karar vermiştim. En son ondan bir mektup almıştım, bana aykırı’nın bazı sayılarını postalamıştı Kızıltepe’den ve buruş buruş bir kareli kağıdın arkasına kurşun kalemle ve o çok okunaklı elyazısıyla “kalmak katlanmaktır.” yazmıştı ve ben  de ona ahvâlimi bildiren bir mektup yazmak istiyordum uzun uzun. Denizi avuç içi kadar gören bir pencere vardı odamda, bazen tuz kokusu olanca mülhemliğiyle odaya girerdi, o zamanlar ben bir elyazısına bakarak ağlamayı öğrenmemiştim henüz. Hala da ona yazdığım ama postalayamadığım bazı mektupların içinde de diyorum bunu, burada da diyeyim; bir kitabın kenarına alınmış notları teker teker okumaya çalışarak, altı çizili yerleri neredeyse ezberleyerek ve hepsinin yanında ağlayarak peşine düştüm hocamın yazdıklarının. Hepsine kendimce anlamlar verdim, hepsini ayrı ayrı bir daha, ısrarla ve lanet bir kederle yenidenyenidenyeniden okudum. O gece de, onun bana verdiği ve altı çizili yerleri ezberlediğim kitaplardan biri olan Virginia Woolf’un “Dalgalar”ını okumaktan sonraya ertelemiştim mektubu. Kitabı okuyup öyle mektup yazayım diye düşünüp, mesaj atmakla yetinmiştim. Kelime kelime hatırlıyorum ya, “Melankoli bir ruh hali değil, bir taciz yöntemidir, değil mi hocam?” kısmını en çok hatırlıyorum. Bilmişim gibi. Keşke şimdi içimdeki sancının karşılığı melankoli gibi bir kelime ile anlatılabiliyor olsa. “Karşılığını Bulamamış Sorular” diye bir kitabı vardır Haydar Ergülen’in, burası da karşılığını bulamamış ünlemler işte. Burası bir âh!

    Sonra 3 Mart sabahı bir telefon. Kaygılı ve çekingen bir ses. “Erdal Hoca” diyor gerisini getiremiyor. Uykuluyum, hiçbir şey anlamıyorum ama hocamın adını duyunca hemen uyanıyorum. Karşıdaki ses ağlıyor, anlıyorum ki bir şey diyemeyecek. Kapıyorum, babamı arıyorum, bana söylenilen hocamın hastanede olduğu. Aklıma hiçbir şey gelmiyor, gelemiyor. Babam, benim biliyor olduğumu varsayarak “Başımız sağolsun oğlum, cenazeyi bekliyoruz şimdi.” diyor. Benim nefesim kesiliyor. Yok, kesinlikle hatırlamıyorum, inanamadığım gibi. Sonra, sesimle uyanan bütün ev arkadaşları, ayarlanan otobüs bileti, on dokuz saat on dokuz fincan kahveyle ve sürekli ağlayarak geçen o yolculuk ve Kızıltepe.