-aykırı edebiyat-

V-eR mE-k

Salonun en beğendiği yerine koyduğu, çok sevdiği mor sümbüllerini; bir akşamüstü ziyaretine gelen, onları çok beğendiğini söyleyen komşusuna vermişti kadın... En sevgi dolu bakışını ise ölüm döşeğindeki babasına… Zar zor biriktirdiği bütün parasını bir paltoya vermişti, paltonun uzun eteklerini de yele..

Bir banka oturup uzun uzun baktı denize kadın bütün bunları düşünürken. Dalgaları, vapurları, martıları sevdi bakışlarıyla… Düşündü sonra, yıllarını da vermemiş miydi hep bir aceleye… Yine de gülümsedi, yaşadığı tüm acılara inat, tatlı tatlı tebessümler belirdi yüzünde…

Acı ve tatlıyı bir arada görmüştü kadın, sevmişti çünkü... Hem de çok sevmişti; çıkarsız, beklentisiz… Sevgisini, kıymet bilen bilmeyen herkese vermişti… Buydu zaten tüm kavgalarının sebebi, kocasının tek şikâyetiydi bu: Ona özel bir şey verememişti kadın… -Aslında vermişti vermesine de, yetmemişti verdikleri…-

“Daha…” diyordu adam, “…başka şeyler olmalı, başkalarına verdiklerini bana vermen anlamsız… Sadece bana olmalı her şey ve hep…”  Hala sıradandı kadın kocası için. Eşi olarak, hayatının merkezinde olmayan bir kenar süsüydü sadece…

         Ne yaptı ne ettiyse mutlu edememiş, mutlu olamamıştı kadın. Yaşadığı tüm anıları sele verdi yine… Gözyaşları onu ele verdi… Artık inansın istiyordu sevgisine, sorgusuz sualsiz sevilsin istiyordu. O, akıttı içini denize; deniz davet etti onu kendine… Sonra soyundu tüm düşünceleri, attı kendini denize…

Şimdi emindi, inanacaktı adam onun sevgisine… Çünkü bir tek canı kalmıştı vermediği kimseye...

polat can