-aykırı edebiyat-

vazgeçmenin ilk kuralı

ıÜüinsan hep umut dağıtmak istiyor. iyi olsun herşey iyi gitsin. her sabah beşte evimin önünden geçen kız yurdunun köpeğine kadar... ama olmuyor işte. zamanında kendini daldan bırakmayan palamut gibi tohum olmayı kaçırıyor. geriye bişi kalıyor sadece... öl ve humus ol. ve en önemlisi.. dalı bırak artık...

bırak gitsin yaa... neyi zorluyoruz ki anlamıyorum... vazgeçemediğimiz şeyler çevirmiyor mu içimizi çöplüğe..

yolumuz uzayınca farkına varıyoruz taşıdığımız ağırlıkların. askerde olurdu. operasyon öncesi konserve yığarlardı önüne. ve sen dilediğin kadarını alırsın. acemiler dolduru çantayı tıka basa. sanki hafta sonu pikniğe çıkıyoruz. sonra bırakırlar seni kırsalda bi yere. yürürsün. saatlerce. sırtında kaplumbağa gibi bi çanta. ve o çantada herşey bir zaman sonra o kadar ağır gelmeye başlar ki sanki kendi cesedini taşırsın. sonra dere tepe konserve kutuları yuvarlanmaya başlanır. vazgeçemeyeceğin silahın kurşunun ve suyun kalır. gerisi hikayedir.

ya yol uzadı ya da yolculuklar. ya da ben kendi sırtımda daha büyük bir cesedim artık. herşey bana ağır gelmeye başladı. tıngır mıngır yuvarlıyorum tepelerden gereksiz ne varsa. nasıl bi hayatın acemiliğiymiş bu... ne kadar aptalmışım... yaşayacak kadar al herşeyi yanına... çünkü hayat öyle bi yol ki bitirmemek için yürüyosun ...

ıÜütam 33 yıldır yürüyorum... yıllarca o kadar çok ceset taşımışım ki içimde ölüm kokusu beni aptallaştırmış. en azından demişim gidip bir mezarlıkta silkineyim. atayım ölülerimi. huzur içinde yatsınlar. ama hayır ... vazgeçmenin ilk kuralı o an vazgeçmek. birden . aniden.

vazgeçivermek. o an silkineceksin. zaten benim gibi biriysen silkindiğin yer mezarlığa döner.işte tam şimdi. tam da neden unutmamam gerektiğini söyleyen bu şarkı çalarken. mezar taşlarında yazar " ziyaretten murad bir fatihadır. bugün bana ise yarın sanadır." bunu bile çok görerek basıp gitmek. hatta çok görerek değil. olmuşu olmamışını takmayarak. basıp gitmek. hadi ... şimdi!

tarkan başer